Zwieren en zwaaien

Kermis in Amstelveen tijdens de herfstvakantie. Door het mooie weer waren er deze keer wel aardig wat bezoekers, al is de populariteit van de kermis wel tanende. Mijn old-time favorite, de Octopus, was er dit keer ook.
De Octopus was er ook al in mijn jeugd. Ik ging er altijd met mijn vader in; mijn zus wilde niet. Zij probeerde liever haar geluk bij de gokautomaten. De vorige keer dat er kermis was in Amstelveen, wist ik mijn vriend nog over te halen om een ritje te maken in mijn favoriet. Ik zat er als vanouds met een ‘breedbekkikkergezicht’ in: een glimlach van oor tot oor. Deze keer wilde hij niet mee. Hij moest nog teveel denken aan een traumatische ervaring bij een vorige kermis, een aantal maanden geleden. In het kader van ‘probeer iets nieuws’ zijn we in een vervaarlijk uitziend apparaat gestapt, toen op de kermis in Steenwijk. De attractie was een grote hit: tieners stonden na afloop van de rit al weer snel in de rij voor een volgend avontuur. Vooral het grote aantal jong grut wekte een vals gevoel van vertrouwen op: als zij het kunnen, kunnen wij het ook..
De eerste twee rondjes waren nog best leuk. Ik dacht bij mezelf, ‘Goh, dus zo zal André Kuipers zich ook voelen’. Ik kreeg al snel medelijden met de man. En ook met mezelf. De brede glimlach was inmiddels al lang verdwenen en nu hield ik me alleen nog krampachtig vast aan de stang, hopend dat het snel afgelopen was. Helaas, de overige attractiegangers reageerden telkens positief als de speaker vroeg of we nog een rondje wilden… en zo werd onze lijdensweg nog iets verlengd. Michiel voelde me steeds slapper worden, op het laatst was hij bang dat ik eruit zou vliegen. Toen het gevaarte eindelijk tot stilstand kwam, lukte het ons met moeite om uit de bakjes te klimmen. We strompelden naar onze fiets, maar waren beide niet in staat om weg te fietsen. De hele avond hebben we kotsmisselijk voor de tv gezeten, nauwelijks in staat om te bewegen. Zelfs van een biertje moesten we niets hebben. Nee, doe mij de Octopus maar!