Donderdagavond 18 december. In Dienstencentrum Coherente staan lange tafels, keurig opgemaakt. Aan de tafels zo’n vijftig ouderen die komen genieten van het kerstdiner. Eendenborstfilet, groentebouillon, een stoverij van wild zwijn: kok Arnold Baetings heeft zijn best gedaan. De ouderen worden door vrijwilligers en twee vaste medewerkers in de watten gelegd. Tussen het opdienen van de gangen door genieten ze zelf van de heerlijke maaltijd.

“We serveren hier elke vier weken een maaltijd voor ouderen,”vertelt Baetings. “Met kerst doen we dat wat uitgebreider. Daarbij houden we qua eten wel rekening met de mensen.” Baetings is inmiddels al geruime tijd bij het initiatief betrokken. “Ik ben in 2008 hier begonnen. Daarvoor heb ik jarenlang kookcursussen verzorgd voor oudere mannen. Het was de bedoeling dat ik het koken hier een aantal keer zou doen. Inmiddels ben ik bezig aan mijn achtste seizoen.”

Aan een tafel met voornamelijk dames (er zit één heer), is nog een plekje vrij. “Het is heel lekker en gezellig,” vertelt mevrouw Teitsma (81). “Gister was ik bij het kerstdiner in buurtschap Waver,”vertrouwt ze me toe. “Ze hebben me overgehaald om te komen. In de Waver wordt elke derde donderdag van de maand een maaltijd verzorgd. Het gezelschap is daar wel veel kleiner, we zitten daar maximaal met z’n twaalven.”

Tafelgenote To van Rijn (85) is alleen bij het kerstdiner van de partij. Ze woont nu zo’n vijftien jaar in Ouderkerk. “Daarvoor heb ik in Amsterdam gewoond. De stad is door de jaren heen erg veranderd. Het is nu erg druk. Ik woonde vroeger in de Watergraafsmeer, toen een deftige wijk. Nu staat alles vol met fietsen en auto’s. Dat ziet er niet uit. Ik was gister nog in Amsterdam. Al die lichtjes, die vind ik wel heel mooi.” In Ouderkerk heeft To het prima naar haar zin. “Ik ga elke week naar gym, ik zwem en doe aan rummikub. Je moet toch in beweging blijven.” Met kerst gaat ze een dag naar de kinderen. Ook bezoekt ze een vriendin. “Ik heb dus al onderdak,” lacht ze. “En anders zorg ik daar wel voor!” Dan, op een serieuzere toon: “Het is wel raar dat je sommige mensen opeens niet meer ziet. Soms valt er gewoon een weg. Dat heb je met oudere mensen.”

De eerste twee gangen zijn inmiddels achter de kiezen. De vrijwilligers komen soepkommen ophalen. Aan de ene kant van de tafel wordt het menu besproken. Spruitjes met gebakken spekjes? To kijkt bedenkelijk. Aan de andere kant van de tafel gaat het over een mevrouw van 97, die nog bijzonder kwiek is voor haar leeftijd. De gesprekken gaan alle kanten op. Van roddels tot tv programma’s, favoriete drankjes tot de staat van het dorp. Geliefd onderwerp zijn de prestaties van kinderen en kleinkinderen. Over de winkels in het dorp maken de dames zich wel wat zorgen. In meerdere zaken is het volgens hen vaak erg leeg. Zonde, vinden ze. “Maar ja, iedereen gaat met de bus naar Amstelveen.”

Waar gaat het om met kerst, leg ik de dames voor. “Het gaat vooral om het samenzijn,”antwoordt mevrouw Koolhaas. “En niet om het geloof. Vroeger leerde je dat alles wat in de bijbel staat, waar is. Tijdens mijn belijdenis moest ik verklaren dat de bijbel waarachtig is. Maar de zienswijzen van vroeger zijn inmiddels achterhaald. Er is veel veranderd. Dat maakt het lastig om te bepalen wat je moet geloven. Ik geloof in ieder geval dat er iets is.”

Aan de andere kant van de tafel hebben twee dames al de hele avond de grootste lol. “We zijn vriendinnen,” vertellen Nel de Koning en Marrie Kraamwinkel. Dat is zo sinds het overlijden van de man van Marrie. Elke zaterdagavond kijken ze gezellig samen tv. De ene keer bij de een, de andere keer weer bij de ander. “We beginnen met koffie en wat lekkers erbij. En daarna komen de zoutjes op tafel, met een glaasje rosé.” Zo houden de dames het de hele avond vol. “Het is echt gezellig.”

De borden zijn na het hoofdgerecht zo goed als leeg. Al kan niet iedereen de smaak van wild zwijn waarderen. Het toetje maakt veel goed. “Wat mooi dat ze dit zo kunnen maken.”

Geplaatst in Weekblad voor Ouder-Amstel, 23 december 2015

Back to Top