Internationale Vrouwendag. Ik heb er altijd een beetje moeite mee. Niet vanwege de gedachte erachter. Ik vind het belachelijk dat mannen in dezelfde functie meer verdienen dan vrouwen. Mannen vind ik sowieso in verschillende opzichten een beetje achterlijk. Vooral wanneer het gaat over de manier waarop ze vrouwen behandelen.

Al ben ik zelf net zo achterlijk.  Kinderachtig zelfs, als ik probeer te winnen van mannen, bijvoorbeeld op een desolaat fietspad in de polder, knokkend tegen de wind in (vooral wanneer het om zo’n  sportief exemplaar gaat, met teveel versnellingen op z’n fiets, heerlijk als ik daarvan weet te winnen!) Probeer ik niet te winnen, dan wil ik op z’n minst gelijkwaardig zijn.  Ben ik geërgerd wanneer ik bij een verhuizing de lichtste dozen krijg toebedeeld. En toch kan ik er wel van genieten wanneer een man – heel galant – de deur voor me open houdt. Over het algemeen kan ik zelfs beter opschieten met mannen dan met vrouwen: ik houd van hun directheid en ik praat makkelijk mee over voetbal.

Zo bekeken is zo’n bijeenkomst als die in Amstelveen wordt georganiseerd voor Internationale Vrouwendag niet echt aan mij besteed. Een Geluks Inspiratie Training, make-up workshop en bewegingsmeditatie – en dan ook nog eens een bedroevende organisatie. Ik voel me na zo’n dag niet empowered, maar juist verdrietig en bevestigd in het vooroordeel van het zwakke geslacht.

Daarom hierbij een ode aan een bijzondere vrouw die ik onlangs mocht ontmoeten: kunstenares Ann Broertjes. Ik heb haar geïnterviewd voor het Kettinggesprek, een rubriek in het Weekblad voor Ouder-Amstel. Het is elke week één van mijn favoriete opdrachten, omdat het vaak heel persoonlijke gesprekken zijn. Het was een gedenkwaardig(e) gesprek & ontmoeting en het doet me goed te horen dat niet alleen Ann, maar ook inwoners van Ouder-Amstel door het artikel zijn geraakt.

Back to Top