All posts by Naomi

Cakejes bakken

In de voorjaarsvakantie worden er allerlei activiteiten georganiseerd voor de Amstelveense kids. In de verschillende buurtcentra is elke dag wel iets te doen. Maandag werd in het Go-centrum afgetrapt met het versieren van cupcakes door kinderen van 4 tot 8 jaar. In De Meent was er een modeshow met creaties gemaakt van vuilniszakken.
Ook op de manege was weer van alles te beleven, met als hoogtepunt de samengestelde manegewedstrijd. Hierbij moesten deelnemers in drie verschillende categorieën zo goed mogelijk proberen te scoren, bij de dressuur, het springen en de behendigheidsproef. De winst ging naar Dinja en Riff.

Alaaaaaf!

Ik heb helemaal niets met carnaval: ik ben nou eenmaal van boven de rivieren. Maar van bierkeet/ ‘boerendisco’ naar carnaval, dat is niet echt een reuzensprong.
Voor Amstelveners daarentegen is die stap wat groter. Toch heeft ook Amstelveen, of in dit geval Bovenkerk, een eigen carnavalsvereniging, de Turftrappers. Een bescheiden vereniging; heel Amstelveen staat niet opeens vol met andere naamborden, maar zo in het klein kunnen ze toch groots feest vieren. Vrijdagavond ging het dak eraf bij De Schakel, een vrijetijdsvereniging voor mensen met een verstandelijke beperking. Wat een mooi feestje! Om meerdere redenen zit ik al een tijdje in zak en as, maar dankzij de carnaval bij De Schakel kon ik dat even vergeten. Alaaaf!!

Sneeuwpret

Niet alleen kinderen vinden sneeuw leuk, ook pony’s vinden dat witte spul machtig. Ideaal om lekker in te rollen. Helemaal voor Nozem, onze fjordenpony, is er kennelijk niets beters dan uitgebreid rollen in de koude sneeuw. Het ras is dan ook afkomstig uit Noorwegen, dus op zich is die voorliefde voor sneeuw ook wel te begrijpen!

BS:Bekende Steenwijker

In mijn Weekmedia-tijd hoopte ik bijzondere inwoners uit Uithoorn en De Ronde Venen tegen het lijf te lopen. Of door opmerkzame medeburgers op het spoor gezet te worden van prettig gestoorde dorpsgenoten. Bleek dat ik al die tijd op een goudmijntje zat! Nee, hiermee bedoel ik niet mezelf, ook merkwaardig te noemen soms, maar het blijft wel in de familie. Tuurlijk..mijn wenkbrauwen gingen ook wel omhoog bij het aanschouwen van de steeds groter wordende collectie van mijn vader, maar het wonder van de Nieuwe Gagels is nu ook door de Steenwijkse pers erkend. Nota bene Esther Boersma, oud-verzetsheld en collega bij Weekmedia, mocht mijn vader interviewen. Over alle miniatuur Citroëns, die inmiddels bijna alle wanden van mijn ouderlijk huis vullen en andere collecties, zoals de Steenwijk-verzameling en Groninger snuisterijen. Zo is de cirkel dan toch weer rond.
Geïnteresseerd in een bezoekje aan het hobbymuseum van mijn vader? Bel gerust, hij leidt u met liefde rond!

Dust to dust

Een beetje luguber, dat was het bezoek aan Les Catacombes, een ondergronds gangenstelsel in Parijs. Een deel van de tunnels wordt namelijk gebruikt als bijzondere opslag: er liggen resten van zo’n 6 tot 7 miljoen Parijzenaren. Eind achttiende eeuw werd besloten om menselijke resten onder de grond te bewaren. Door het uitbreken van de pest waren de begraafplaatsen namelijk overvol. Gevolg was dat ‘nieuwe’ doden niet goed of te ondiep werden begraven. Dit had gevolgen voor de gezondheid van mensen, bijvoorbeeld door vervuiling van het drinkwater.
Besloten werd om de graven te ruimen en de botten ondergronds op te slaan. Eerst werden de resten ‘gewoon’ opgeslagen, dat wil zeggen, op een hoop gegooid. Later werd besloten de botten netjes op te stapelen en er een kunstwerk van te maken. In de lange gangen staat nu netjes aangegeven wanneer de beenderen zijn opgestapeld en van welke begraafplaats ze afkomstig zijn.
Het resultaat is indrukwekkend. Er lijkt geen einde aan de stapels met beenderen te komen. Bij bestudering van de schedels en botten valt eigenlijk maar één ding op: we zijn allemaal wel erg hetzelfde. Al dat gedoe om het uiterlijk lijkt opeens nog trivialer als je ziet dat we er op het einde allemaal gelijk uitzien.
Raar is het om te beseffen dat al die botten allemaal van individuen zijn geweest, allen met hun eigen leven en hun eigen sores. Al moet ik zeggen dat ik halverwege eigenlijk meer dan genoeg had gezien..

Ik & mijn konijn

In de flora- en faunaspeciaalzaak van Aalsmeer en Amstelveen (een grensgevalletje) werd 4 en 5 november een kleindierententoonstelling gehouden. Donderdagavond werden de beestjes afgeleverd, naast elkaar in een hokje gestopt en gekeurd door een kundige jury. Vrijdag en zaterdag konden ze worden bewonderd door het winkelend publiek.
De mooiste cavia’s, kippen, hanen en konijnen uit wijde omstreken waren in Aalsmeer verzameld. Vooral de mega-kippen/hanen en dito konijnen waren, niet verwonderlijk, imposant. Jammer genoeg was het hokje een beetje aan de kleine kant. En alhoewel het vrolijk gekraai van de hanen, dat door de winkel schalde, mij deed glimlachen: de aanblik van de beesten in krappe hokjes deed me minder plezier. Maar goed, de meeste beesten hebben het thuis wat ruimer en er staat vast niet elke week een dergelijke tentoonstelling op het program.
Wel mooi was te zien hoe dit meisje trots haar konijn (met de wonderlijke naam IJsje) vasthield. Naast de kleurrijke dieren bleken trouwens ook de eigenaren een bont en bijzonder gezelschap.