Category Archives: foto-opdrachten

Shiny Balls en Les Escargots

‘t Kampje lijkt zondag op een Frans dorpsplein. Het is prachtig weer, er klinkt Franse muziek. Er wordt bier en wijn gedronken. Voor het eerst wordt op ‘t Kampje het Ouderkerks Jeu de boules kampioenschap gehouden. 

De banen zijn ‘s ochtends in gereedheid gebracht. In plaats van grind is voor kunstgras gekozen. Op zes banen wordt gespeeld, 24 teams doen mee aan het toernooi. Een potje duurt twintig minuten. Veel deelnemers kunnen zich de jeu de boules toernooien bij Loetje nog goed herinneren. Tot zo’n vijf jaar geleden werd het toernooi aan de andere kant van de Amstel gehouden. Door de herinrichting van de buitenruimte is dat niet meer mogelijk. Medewerkers van DE BANQ hebben het toernooi naar ‘t Kampje gehaald.

De aankleding is van het plein is top, en de verplichte baretten voor de deelnemers maken het geheel helemaal af. Een aantal spelers heeft daarnaast een streepjes shirt uit de kast gediept. Om één of andere reden zijn streepjes nu eenmaal heel erg Frans.

Tijdens de eerste wedstrijd is het even aftasten. Hoe staat het met de kwaliteiten van de teamleden en hoe is de conditie van de baan? Na de eerste wedstrijd zijn de wedstrijdzenuwen eruit. Nu kan het echte werk beginnen.

Team Hofje is net klaar met de tweede wedstrijd. Ook deze ging verloren. “We gaan zo voor het kaasplankje,” aldus een van de teamleden. Ondanks het verlies zit de stemming zit er goed in.

Even verderop staat een groep jongens met een biertje in de hand. “Ons team heet Shiny Balls,” vertelt Sebastiaan, terwijl hij naar de glimmende jeu de boules ballen wijst. Het maakt een verdere uitleg overbodig. “We zijn op trainingskamp geweest in Zuid-Frankrijk.” Daar heeft het jongensteam volop geoefend. Een prima voorbereiding, ware het niet dat de omstandigheden in Ouderkerk anders zijn. “We hebben op een grindbaan geoefend.” Het kunstgras is daarom even wennen. Na een klinkende overwinning van 11-0, ging het bij het tweede potje gruwelijk mis. “We verloren met 10-4.” Naar de reden is het gissen. Was het de baan, nonchalance of een kwestie van zelfoverschatting? In de derde wedstrijd moet de knop om.

Uiteindelijk blijkt de gedegen voorbereiding niet genoeg voor de winst. Niet team Shiny Balls, maar Los Cojones schrijft het toernooi op zijn naam. Ze winnen de finale van Les Escargots en gaan naar huis met een prachtige bokaal. Zo komt er een einde aan een geslaagde middag. Niet alleen voor de organisatoren smaakt het toernooi naar meer. Ook de deelnemers hebben genoten van de sfeer. Volgend jaar weer?

Geplaatst in Weekblad voor Ouder-Amstel, 19 september 2018

Slob- en slootrace: vrijwillige duik in de modder

Dit jaar vond de tachtigste editie van het Waverfeest plaats. Van woensdag 8 tot en met zaterdag 11 augustus stond het buurtschap op zijn kop. Krat stapelen, kuilbanden gooien en de slob- en slootrace: zomaar wat vaste onderdelen van het feest. De laatste, de slob en slootrace, was dit jaar extra zwaar vanwege het regenachtige en frisse weer.

Vrijdag aan het einde van de middag is het feestterrein nagenoeg verlaten. Vanaf 18 uur wordt het steeds drukker – om 18.30 uur start de inschrijving voor de slob- en slootrace. Niet alleen mensen uit Waver doen mee. Ook uit omliggende plaatsen komen geïnteresseerden. Een deel van de deelnemers gaat voor de winst. In Noord-Holland wordt op verschillende plekken een dergelijke race gehouden. Er is zelfs een Nederlands Kampioenschap.

Vrijgezellenfeest

De meerderheid doet echter voor de lol mee. Of heeft geen keus: een jonge vrouw in roze overall viert haar vrijgezellenfeest met een duik in de modder. Inwoner Gerrit de Groot is moed aan het verzamelen. Hij heeft na jaren besloten weer eens mee te doen. “Het is toch een jubileumeditie,” verklaart hij zijn deelname. In het verleden ging dat goed. “Toen had ik een goede conditie.” Dit jaar ziet hij het wat dat betreft minder rooskleurig in. “Het zal wel wandelen worden in plaats van rennen.” Zijn ervaring komt hem goed van pas. “Je moet niet naar beneden springen, de sloot in, want dan kom je vast te zitten. Je moet zo plat mogelijk landen.”

Klaar voor de start

Zijn bril zit vast met elastieken, zodat hij deze niet kan verliezen. Hij twijfelt nog over zijn schoenen: aan of uit? Veel tijd heeft hij daarvoor niet: deelnemers moeten zich verzamelen. Met behulp van drie veewagens worden ze naar de start vervoerd. Het is inmiddels gaan regenen, het waait en het is koud. De deelnemers staan te popelen om te beginnen. Het water in de sloot is vast warmer dan de regen. Binnen mum van tijd zijn de eerste deelnemers al weer binnen. Niet Gerrit, maar Timo Kas finisht als eerste. Katinka Meijer is de eerste vrouw.

Geplaatst in Weekblad voor Ouder-Amstel,  15-08-2018

Kinderburgemeester Jara Zurr

Jara Zurr is de nieuwe kinderburgemeester van Amstelveen. Ze volgt Varvara Denisova op. Woensdag 18 juli heeft ze van haar voorgangster de keten gekregen. Een dag later zit ze klaar in de kantine van het raadhuis voor een interview. Zenuwachtig is ze niet. Ze kletst direct honderduit. Ze heeft zin om als kinderburgemeester aan de slag te gaan. Na de zomervakantie volgt haar eerste officiële optreden.

Alleen kinderen die woonachtig zijn in Amstelveen, en jonger zijn dan twaalf jaar, komen voor het ambt in aanmerking. Dit jaar konden kinderen tot 7 juni solliciteren. Negentien kinderen, waaronder Jara, deden dat. Drie daarvan werden verkozen door een jury. Naast Jara werden Ben Duysens en Vita Meynen voorgedragen. Vervolgens was het aan hen om zoveel mogelijk stemmen te winnen. “Met hulp van een campagneteam heb ik campagne gevoerd,” vertelt Jara. “Mijn slogan was: Amstelveen voor iedereen. Ik heb zoveel mogelijk kinderen aangesproken op school, zodat ze zouden gaan stemmen.”

Jara wil zich inzetten voor gelijke kansen voor iedereen. Zo zouden het volgen van cursussen en sporten voor ieder kind mogelijk moeten zijn, ongeacht het inkomen. Of de tijd die ouders hebben om kinderen te brengen en te halen. Daarnaast wil ze de dodehoeklessen voor kinderen uitbreiden. “Nu krijgen alleen kinderen in groep 8 die les, terwijl kinderen in groep 4 ook deelnemen aan het verkeer.”

Jara neemt het stokje over van Varvara Denisova.

De leukste plek in Amstelveen vindt ze het Stadshart. Daar gaat ze graag naartoe met vriendinnen. “Je kunt er lekker eten en shoppen.” Andere hobby’s zijn paardrijden en kickboksen. Heeft ze met al die hobby’s wel tijd naast school voor het kinderburgemeesterschap? “Ik ben niet bang dat ik straks geen tijd meer over heb. Ik denk dat ik alles goed kan combineren. En indien nodig kan ik het paardrijden of kickboksen een keertje afzeggen.”

Of ze later burgemeester wil worden, weet ze niet. “Liever word ik dierenarts. Ik vind het heel leuk om met dieren om te gaan.”

Fragment uit artikel voor Amstelveens Nieuwsblad, 25 juli, 2018. 

Mien toentje

Als kind hadden we allemaal een eigen tuintje: Gerson, Dagmar en ik. Een strookje grond in onze tuin. Daar stonden aardbeien in en zaaiden we een wilde bloemenmix. Veel deden we er niet aan. Dat is het voordeel van wilde bloemen: dat groeit toch wel en het is niet te zien of iets onkruid is of niet. De aardbeien deden het ook prima, dat leverde een aantal jaren een prima oogst op.

Poseren in onze tuintjes – met good old Ploffie – Foto Gerrit Heidinga

Onze oom Jannes was meer van het serieuze werk. Op de Kamp had hij een moestuin, waar hij zijn vrije uren doorbracht. Ook oma vond het heerlijk op de tuin. Tijdens de oogsttijd zat hij met een enorm groenteoverschot, waar iedereen van mocht mee-eten. Nooit lekkerdere sperziebonen gegeten dan die van oom Jannes.

Wellicht is het aan die sperziebonen te danken, maar ik heb een zwak voor volkstuintjes. Ik houd van de sfeer. Al die uren werk die mensen erin steken, de passie en toewijding, dat voel je op de tuin. De mensen zijn trots op hun stukje groen buiten de stad. Hebben er  een prachtig verblijf gemaakt, zoals de zussen Jeltje en Leentje die ik eerder interviewde.

Onlangs hield het volkstuinencomplex aan de Nesserlaan in Amstelveen een open dag. Hier tuintjes van bescheiden omvang, zonder tuinhuizen, maar de toewijding is er niet minder om.

Voor alle cultuurbarbaren 😉 bij wie geen lichtje gaat branden bij bovenstaande titel: het origineel van de Groninger troubadour Ede Staal.

Amstelland in de etalage

Zondag 3 juni staat Amstelland in de etalage, een uniek weidelandschap. Op 57 locaties, in een gebied dat zich uitstrekt van Amsterdam tot de Ronde Hoep en Uithoorn, is van alles te beleven. Kunst kijken bij een van de aangesloten kunstenaars, zien hoe de rioolwaterzuivering in de Middelpolder werkt of op bezoek bij de boer. Of ga op weidevogelsafari  in de Ronde Hoep, in een gebied dat normaal gesproken niet toegankelijk is. Even uitblazen tijdens de ontdekkingstocht kan onder meer bij het proeflokaal van KEK! in Ouderkerk aan de Amstel of Wijngaard de Amsteltuin in Amstelveen. Voor het eerst doet KNGF Geleidehonden mee. Daar kun je onder meer ervaren hoe het is om met een geleidehond te lopen.

Bovenkerkerpolder met bloeiend koolzaad

Als import-Amstellander ben ik inmiddels verknocht geraakt aan het landschap. Tuurlijk mis ik het good old Steenwijk  nog steeds – met de Weerribben en het Drents Friese wold op kleine afstand, maar de polder heeft ook wel wat. Ik fiets er bijna dagelijks doorheen en geniet van de natuur op zo’n korte afstand van de stad. Alleen al in de Bovenkerkerpolder stikt het van de (weide)vogels. Waar kun je in een fietstochtje van tien minuten niet alleen volop grutto’s, scholeksters, kievieten, tureluurs, maar ook puttertjes, diverse soorten eenden, lepelaars en steltlopers zien?

In de Ronde Hoep, met uitzicht op Nes.

Amstelland is de moeite waard om te behouden, en dat kan alleen dankzij de inzet van boeren (en politiek, nu wil geen van de aangrenzende gemeenten het gebied nog volbouwen, maar blijft dit zo?). Duurzame landbouw kost echter geld. Zo’n twintig melkveehouders zijn daarom bezig met het uitvogelen hoe ze hun eigen zuivel op de markt kunnen zetten – zuivel afkomstig van boeren die zich inzetten voor duurzaam weidevogelbeheer. Ook andere ondernemers in de regio proberen het gebied op de kaart te krijgen, niet alleen om hun eigen streekproducten onder de aandacht te brengen, maar ook voor het behoud van de groene long van de stad.

De ‘jongens’ van Kek

In Ouderkerk zorgen (jonge) ondernemers voor leven in de brouwerij. Daarmee nemen ze het stokje over van Hans Out, jaren initiator van allerhande activiteiten in het dorp. Marcel en Erwin van Wieringen nemen dat ‘leven in de brouwerij’ heel letterlijk: ze brouwen een eigen biertje, hebben een proeflokaal en runnen, samen met een chef-kok en wijnkenner, een restaurant. In het Kettinggesprek in het Weekblad voor Ouder-Amstel vertellen ze over de geschiedenis van het biertje, de historie van het proeflokaal en hun toekomstplannen.

Hoe is het KEK! bier ontstaan?

“We hebben het merk gelanceerd in 2015. Daar ging een heel proces aan vooraf. We zijn begonnen als hobbybrouwers. Via internet bestelden we een starterskit, waar we alleen water, gist en suiker hoefden toe te voegen om bier te maken. Dat was een beetje saai. Daarom zijn we gaan experimenteren. Ook zijn we cursussen gaan volgen, onder meer bij amateurbrouwersvereniging ‘t Wort Wat. Daar hebben we veel kennis opgedaan. Bij oma in de bijkeuken zijn we begonnen met brouwen. Vandaar de naam van het biertje: Kek was de bijnaam van opa. Hij is bijna dertien jaar geleden overleden. De bijkeuken was echter al snel te klein. Een dag brouwen leverde drie kratjes bier op. Daarom moesten we op zoek naar een andere oplossing. Onze eerste batch is gemaakt bij een brouwerij in Raalte. Daar hoef je enkel je recept af te geven en dan wordt je bier gebrouwen. Dat vonden we maar niets, veel te makkelijk. We willen zelf brouwen. We hebben een plek gevonden in Rotterdam, waar we samen met een groepje nationale brouwers een brouwgilde hebben opgezet. Twee dagen per week gaan we naar Rotterdam om ons bier te brouwen.”

Jullie doen alles zelf?

“Ja, van het brouwen tot het vullen van de flesjes, de distributie, administratie en acquisitie. Al hebben we voor dat laatste niet veel tijd gehad de afgelopen maanden. In de winter hebben we bijvoorbeeld met een bar bij de schaatsbaan op het Museumplein gestaan.”

Wat betekent het Proef-lokaal voor jullie?

“Opa was jarenlang voorzitter en later erelid van De Amstelbocht. Als ukkies kwamen we hier al. Met het Proef-lokaal is de cirkel rond: Kek komt terug op de ijsbaan. Het partnerschap met Bart en Paul (DE BANQ) hebben we aan het proeflokaal te danken.”

Hoe is het om met je broer samen te werken?

“We kennen elkaar goed, ik zou niet weten of ik het met iemand anders zou kunnen,” aldus Erwin. “Het scheelt dat we elkaar zo goed kennen. Al kan het tricky zijn om met familie samen te werken, daar waarschuwen mensen wel voor. Gelukkig hebben we andere eigenschappen en kwaliteiten, zodat we elkaar goed aanvullen,” vindt Marcel.

Zowel DE BANQ als het Proef-lokaal zijn tijdelijk, hoe gaan jullie daar mee om?

“Als ondernemer is dat wel lastig. Gelukkig is het huurcontract voor het Proef-lokaal net met twee jaar verlengd. We zijn in Ouderkerk wel op zoek naar iets vast. De pastorie lijkt plots weer een mogelijkheid – en zou ideaal zijn voor een brouwerspub: een plek waar we op kleine schaal kunnen brouwen en ons bier kunnen schenken. Met de tuin is het perfect voor jonge gezinnen. Bovendien is het een van de weinige panden in Ouderkerk waar ruimte is voor een aanleglocatie voor bootjes. Op de eerste etage zou een bed & breakfast kunnen komen. In Ouderkerk hebben we nog niet zoiets, we denken zelf aan ‘Brouwen – Babbelen – Borrelen – Bed & Breakfast’. Het past binnen de plannen om Ouderkerk bruisender te maken. Niet alleen voor Ouderkerkers zelf, maar ook voor toeristen. Die zullen in de toekomst meer richting Ouderkerk komen. We zien dat nu al bij ons Proef-lokaal.”

Houden jullie met al die werkzaamheden nog quality time over?

“Als ondernemer gaat het werk 24/7 door. Nu gaat al onze tijd en geld in het bedrijf. We zitten nu in het derde jaar van onze onderneming: het jaar om te beslissen om er mee door te gaan of te stoppen. We hebben voor het eerste gekozen. Het hebben van een vaste plek is echter wel belangrijk voor de toekomst van ons bedrijf. Als we dat voor elkaar hebben, houden we hopelijk meer tijd over. Uiteindelijk is vrije tijd het kostbaarste bezit voor een ondernemer. Gelukkig halen we veel voldoening uit het harde werken, we maken het mensen graag naar de zin, en hopelijk wordt dit gewaardeerd.”

Deel van het Kettinggesprek, gepubliceerd in het Weekblad voor Ouder-Amstel, 9-5-2018 

DDDDD

Het leukst aan het schrijven voor weekbladen zijn de onverwachte ontmoetingen die het met zich meebrengt,  evenals kleine ‘avonturen’.  Zoals op vrijdagavond met vrijwilligers Aad en Leon in een bemest akkerland  kievitseieren terugleggen op hun plek. Heel bijzonder. Ook vanwege het tot je enkels wegzakken in de mest (Aad was vergeten te vertellen dat het land al was bemest, laarzen waren zeker geen overbodige luxe).

De ontmoeting met Dominique Vroom, of DDDDD, waarmee ze haar mails afsluit (iedereen mag zijn eigen naamwoorden invullen),  zal ik niet snel vergeten. Hoewel niet meer zo mobiel, heeft deze 88-jarige nog een lenige geest.  App-en, mailen, social media: ze kan het allemaal. Jarenlang stond ze aan het roer van haar eigen bedrijf.  Ze had een aantal winkels en een groothandel. Reizen deed ze graag, vooral naar het Oosten.

Noodgedwongen is haar wereld nu kleiner, maar ze blijft  niet bij de pakken neerzitten. Met een ijzeren discipline houdt ze medicijn- en wandelschema’s bij (elk uur een rondje door het huis), zodat ze nog jaren voort kan. Ze geniet nog volop van het leven, lekker eten en de avonturen van haar adoptie-olifant, die ze via Facebook kan volgen. Haar dochter heeft inmiddels het bedrijf overgenomen. Waar nodig springt ze bij.

Een heerlijk mens, met een rijk leven. Een voorbeeld: laat je door niemand vertellen dat je iets niet kan, maar streef je eigen doelen na. Wat een ander er ook van mag denken. Ik sprak haar voor het Kettinggesprek in Ouder-Amstel.