Halloween

Halloween wordt steeds populairder in Nederland. In Amstelveen en omstreken wordt elk jaar meer aandacht aan dit Amerikaanse volksfeest geschonken. Zo konden kinderen pompoenen uithollen bij het winkelcentrum in Ouderkerk, de kinderboerderij in Amstelveen en het Bezoekerscentrum in het Amsterdamse Bos. Big business voor al die pompoenkwekers. Ook voor plaatselijke ondernemers is het goed verdienen, dat Halloween. Zo konden kinderen voor 17,50 euro griezelen en ja, alweer een pompoen uithollen, bij de Zomerpluktuin in Nes aan de Amstel. Die dus ook in de herfst open is. De aankleding was prachtig, met kampvuur, heksen en lawaai en een voor de gelegenheid omgetoverde kas. Voor de kleinsten was het allemaal wat teveel van het goede, al dat gegriezel. Gelukkig konden ze getroost worden met blauwe en groene pannenkoeken.

Zwieren en zwaaien

Kermis in Amstelveen tijdens de herfstvakantie. Door het mooie weer waren er deze keer wel aardig wat bezoekers, al is de populariteit van de kermis wel tanende. Mijn old-time favorite, de Octopus, was er dit keer ook.
De Octopus was er ook al in mijn jeugd. Ik ging er altijd met mijn vader in; mijn zus wilde niet. Zij probeerde liever haar geluk bij de gokautomaten. De vorige keer dat er kermis was in Amstelveen, wist ik mijn vriend nog over te halen om een ritje te maken in mijn favoriet. Ik zat er als vanouds met een ‘breedbekkikkergezicht’ in: een glimlach van oor tot oor. Deze keer wilde hij niet mee. Hij moest nog teveel denken aan een traumatische ervaring bij een vorige kermis, een aantal maanden geleden. In het kader van ‘probeer iets nieuws’ zijn we in een vervaarlijk uitziend apparaat gestapt, toen op de kermis in Steenwijk. De attractie was een grote hit: tieners stonden na afloop van de rit al weer snel in de rij voor een volgend avontuur. Vooral het grote aantal jong grut wekte een vals gevoel van vertrouwen op: als zij het kunnen, kunnen wij het ook..
De eerste twee rondjes waren nog best leuk. Ik dacht bij mezelf, ‘Goh, dus zo zal André Kuipers zich ook voelen’. Ik kreeg al snel medelijden met de man. En ook met mezelf. De brede glimlach was inmiddels al lang verdwenen en nu hield ik me alleen nog krampachtig vast aan de stang, hopend dat het snel afgelopen was. Helaas, de overige attractiegangers reageerden telkens positief als de speaker vroeg of we nog een rondje wilden… en zo werd onze lijdensweg nog iets verlengd. Michiel voelde me steeds slapper worden, op het laatst was hij bang dat ik eruit zou vliegen. Toen het gevaarte eindelijk tot stilstand kwam, lukte het ons met moeite om uit de bakjes te klimmen. We strompelden naar onze fiets, maar waren beide niet in staat om weg te fietsen. De hele avond hebben we kotsmisselijk voor de tv gezeten, nauwelijks in staat om te bewegen. Zelfs van een biertje moesten we niets hebben. Nee, doe mij de Octopus maar!

Krasse knaren

Zo’n 12 duizend renners verschenen zondag 16 oktober aan de start van de Amsterdam Marathon. Start en finish waren in het Olympisch Stadion. De route voer deelnemers verder langs ‘hoogtepunten’ van Amsterdam en omstreken, zoals het Rijksmuseum, het Vondelpark en de Amstel. Ook Amstelveen en Ouderkerk werden aangedaan. De lopers hadden fantastisch ‘loopweer’: een beetje fris maar wel met een lekker zonnetje.
Voor mij als toeschouwer was de marathon een kleurrijk feestje. Geweldig om te zien, al die verschillende mensen. Bij sommige lopers was de vermoeidheid al aardig van het gezicht af te lezen; anderen waren nog zo fris als een hoentje. Sommige lopers hadden echt nagedacht over hun outfit, zoals een Avatar-lookalike: blauw beschilderd en lopend op blote voeten, of deelnemers met grappige T-shirts met teksten als ‘runnig sucks’. Het viel me wel op dat de meeste vrouwelijke deelnemers een kop kleiner waren dan ik. Ook het aantal ‘krasse knarren’ vond ik bijzonder: ik heb echt een hele hoop 60-plussers gezien. Maar het meest intrigerende vond ik de mensen met rare loopjes: hen heb ik vol bewonderding nagestaard. Hoe is het mogelijk dat mensen met zulke rare loopjes de finish halen?!

Enjoy the Ride

Het Equito-promotieteam deed zaterdag 2 april mee aan Enjoy the Ride in het Amsterdamse Bos: een buitenrit georganiseerd door de FNRS en KNHS. De buitenrit vormde de aftrap voor het ‘buitenrijseizoen’. De paardensportbonden wilden met de rit extra aandacht vragen voor verkeersveiligheid. De bonden hadden echter een beetje knullig over de rit gecommuniceerd, waardoor de boodschap niet echt is overgekomen. Helaas blijkt in de praktijk dat veel mensen niet weten hoe ze moeten omgaan met paarden in het verkeer. Dat ze bijvoorbeeld vaart moeten minderen, met een ruime boog om het paard heen moeten sturen en dat toeteren zeker niet bevorderlijk is voor de verkeersveiligheid. Ook als je eenmaal in het bos bent, valt het soms niet mee om lekker te genieten. Vooral als je paard honden niet zo ziet zitten en er een keffertje achter je aan zit, terwijl de eigenaren verderop je een beetje schaapachtig aankijken om te zien of je op je paard kan blijven zitten. Tja. Dat maakt het buitenrijden toch een tikje minder leuk. Zo ben ik gister na lange tijd weer in het Bos geweest. Het ging eigenlijk heel goed, en we gingen lekker hard. Maar hier en daar waren er toch wat ergernissen. Jammer genoeg zet ik dat soort dingen niet zo makkelijk van me af. ‘Je moet er gewoon van genieten,’ een goed bedoeld advies van mijn partner. En alhoewel ik ook zeker heb genoten van de bosrit, toch zou ik graag mezelf af en toe via een knopje in de ‘relax-mode’ willen kunnen zetten …Ofwel, ik zou zo graag iets meer een held willen zijn!

tekstschrijver en fotograaf