Tag Archives: Weekblad voor Ouder-Amstel

you should be dancing!

Dansen heb ik altijd heerlijk gevonden. Nou ja – het verplichte jaartje jazzballet tijdens onze jeugd tel ik gemakshalve even niet mee. Van Smithy’s Palace (blijf van m’n kont af!) tot LOCO in Steenwijk, naar de echt leuke feestjes in Amsterdam en Utrecht (bijv. Noodlanding! in Paradiso, en feestjes in Tivoli, De Melkweg en Odeon). Memorabel waren ook de zwoele zomeravonden in openlucht discotheken op Sardinië. Echt dansen van vroeg tot laat komt er niet meer zo vaak van. Al ben ik in de huiskamer & tijdens feestjes en partijen niet te stoppen 😉

Des te leuker het salsafeestje bij de BANQ. Het terras was omgetoverd in een tropisch strand (goed gelukt, de temperatuur hielp met 30 graden ook goed mee 😉 en daar kon op blote voetjes gedanst worden. Genieten. Ondanks mijn beperkte vaardigheden in het kopiëren van danspasjes (vooral wanneer het gespiegeld moet raak ik steevast in de knoop), werd het toch een feestje. Niet in de minste plaats vanwege fijne danspartners.

De aanleiding van het strandfeestje was minder feestelijk. Pop-up restaurant de BANQ moet na 2,5 jaar ermee stoppen. Het huurcontract is afgelopen. In de afgelopen jaren werd door het team van de BANQ van alles georganiseerd voor Ouderkerk, dat daardoor uit de slaapstand werd gewekt. Er waren nog allerlei plannen voor nieuwe initiatieven, maar die moeten voorlopig de ijskast in. Hopelijk hoeven ze daar niet jaren te blijven. Chefkok Bart van Oijen gaat graag een nieuwe uitdaging in Ouderkerk aan. De gebroeders Van Wieringen (van Kek!) zien niets liever dan hun droom in vervulling gaan: een brouwpub die kan uitgroeien tot nieuwe huiskamer van Ouderkerk, met naast een biertje, een bijpassende kaart en ruimte voor entertainment zoals een kleinschalig theater.

Woonbootbewoners zitten klem

De documentaire ‘Klem aan de Kade’ van Esther Janmaat en Olaf Schuur, die in februari te zien was op tv, heeft veel stof doen opwaaien. De docu vertelt het verhaal van de woonbootbewoners aan de Willem Fenengastraat, die klem zitten tussen projectontwikkelaars en de gemeente. Jaren werden de boten gedoogd, maar vanwege bouwplannen voor het Amsel Business Park moeten de boten waarschijnlijk wijken. Waarschijnlijk, want duidelijkheid is er nog steeds niet. Op social media is verontwaardigd gereageerd op het handelen van de gemeente. De reacties naar de bewoners zijn echter hartverwarmend. “Ik heb zelfs gebak gekregen,” aldus Jan Griffejoen, één van de bewoners.

Al jaren hangen de bewoners aan het lijntje. “Jaren geleden, toen ik de ark overnam van mijn ex-man, heeft de gemeente via een brief laten weten dat we hier konden blijven,” aldus Diana, één van de bewoonsters. “Op basis daarvan heeft de bank een hypotheek versterkt. Jaren later stelde gemeente dat ik deze brief vervalst zou hebben.” En zo is er meer gebeurd tussen gemeente en bewoners, waardoor de bewoners het vertrouwen volledig kwijt zijn geraakt in de gemeente. “Het is David tegen Goliath,” aldus Jan.

Diana en André

Als je naar de woonark van Jan kijkt, gaat dat gezegde zeker op. Zijn woonboot wordt overschaduwd door de garage van BMW. “Volgens de tekeningen zou BMW niet over mijn boot heen bouwen. Maar dat is toch gebeurd.” Diana: “Maar niemand is daar tegen in het verweer gekomen. Waar moet je dat als bewoner aankaarten?” Als het regent, klettert het water vanaf de overhang van BMW op het dak van Jan’s boot. En naast zijn woonboot zit een afvoerpijp. “Wanneer het droog weer is, en het waait niet, dan ruikt het enorm naar zeep,” aldus Jan.

Hij woont al 46 jaar op zijn ark, die hij zelf bouwde. Hij wil best naar een andere plek, maar die is er niet. “Gemeente Amsterdam zou op zoek gaan naar een andere ligplaats, maar het blijft stil.” Ook André en Diana kunnen zich neerleggen bij de gedachte dat ze ooit weg moeten. “Er moet alleen wel een vergoeding tegenover staan. Dat is ons tot dusver nooit aangeboden,” aldus André. Hij is de situatie helemaal zat. Dat geldt ook voor andere bewoners, maar ze blijven strijdbaar. “Ik ben hier nu al zes jaar van mijn leven mee bezig,” aldus Diana. “Je wordt er langzaam ziek van.”

Het vertrouwen in de politiek heeft een enorme deuk opgelopen. Niet alleen in wethouder Rineke Korrel, die verantwoordelijk was voor dit dossier, maar ook de raad. Alleen Ouder-Amstel Anders heeft zich telkens ingezet voor de bewoners. “Wij moeten wijken voor het grote geld,” aldus Jan. “Ze willen hier het ‘Manhattan aan de Amstel’ creëren.”

De gemeente laat in een reactie weten: “Het is een aangrijpende uitzending geworden die een helder beeld geeft van hoe de woonbootbewoners zich door de gemeente behandeld voelen. De onzekerheid over hun situatie leidt tot stress, onmacht en boosheid. Het is ons niet gelukt om de onzekerheid weg te nemen. Wij hebben bovendien een rol gespeeld in het versterken van de onduidelijkheid.” De gemeente wil een groot deel van de 21 boten positief bestemmen, maar tegelijkertijd een deel van de kade vrijmaken van boten. Welke boten weg moeten en op welke termijn dit moet gebeuren, is onduidelijk.

Geplaatst in het Weekblad voor Ouder-Amstel, 27 februari 2019

De mooiste portretten

2018, mijn eerste volledige jaar als zzp-er. Niet eerder maakte ik zoveel foto’s en artikelen in opdracht. Daarbij heb ik bijzondere mensen ontmoet, van jonge ondernemers vol plannen tot ervaren CEO’s, van verenigingsmensen tot ‘man van de straat’.  Ze vertelden over hun dromen, wensen en inzichten. Ik mocht top-fotografen interviewen uit binnen- en buitenland, die hun leven wagen aan de frontlinie, zich inzetten voor het behoud van bedreigde diersoorten of aandacht vragen voor misstanden of verborgen schoonheid in onze maatschappij.  Een leerzaam jaar dus, met mooie ontmoetingen. Met het aftellen naar 2019, een aantal favoriete portretten.

Hier als header @mevrouwdemolenaar, oftewel Christa Bruggenkamp. Ze is ambassadeur voor het bakkersvak, beheert een monumentale molen en bakt de lekkerste producten van grondstoffen die zoveel mogelijk uit de regio komen. Vorig jaar rond kerst ging ik op bezoek in Friesland. Het artikel plus foto’s verscheen begin dit jaar in het vakblad Bakkers in Bedrijf.

Kettinggesprek

Voor het Weekblad voor Ouder-Amstel heb ik dit jaar het Kettinggesprek mogen doen. Een groot interview dat als een ketting wordt doorgegeven. Elke kandidaat verzint een vraag voor de volgende. Sommige gesprekken zijn heel persoonlijk, anderen gaan vooral over liefhebberijen of werk. In de galerij hieronder zie je onder meer bio-boer Wes Korrel, die zich inzet voor de weidevogel; oud-politieman Piet van der Kamp (heerlijk die pretogen) en ondernemer Bas Filippini.

Margarine

Terugkijkend naar de foto’s die ik afgelopen jaar heb gemaakt, besef ik pas goed hoeveel mazzel ik heb. Als schrijver en fotograaf heb ik echt het leukste beroep ter wereld. Tuurlijk, er zitten ook weleens mindere opdrachten bij. 500 woorden schrijven over een type margarine, dat is niet echt mijn roeping.  Maar daar staan leuke en inspirerende ontmoetingen tegenover. Met de kinderburgemeesters van Amstelveen bijvoorbeeld; de architect van de Zuid-As: Pi de Bruijn, Amstelveens finest op literair gebied (de stadsdichters Koos Hagen en Matthijs den Hollander, en schrijver Jacobine van den Hoek), directeur Sportstad Heleen van Ketwich Verschuur (we delen de liefde voor Ajax), Ouderkerks troubadour Leo Meesters en de jongens van Kek bier, die gelukkig wel in waren voor ‘n geintje. En tot slot Ann Broertjes, één van de mooiste kettinggesprekken tot nu toe. Als paardenmeisje mag natuurlijk ook een foto van een pony niet ontbreken: hier Lotje en Twickel tijdens een gewonnen fotoshoot.

Ik heb nu al zin in 2019. Fijne jaarwisseling!

Slob- en slootrace: vrijwillige duik in de modder

Dit jaar vond de tachtigste editie van het Waverfeest plaats. Van woensdag 8 tot en met zaterdag 11 augustus stond het buurtschap op zijn kop. Krat stapelen, kuilbanden gooien en de slob- en slootrace: zomaar wat vaste onderdelen van het feest. De laatste, de slob en slootrace, was dit jaar extra zwaar vanwege het regenachtige en frisse weer.

Vrijdag aan het einde van de middag is het feestterrein nagenoeg verlaten. Vanaf 18 uur wordt het steeds drukker – om 18.30 uur start de inschrijving voor de slob- en slootrace. Niet alleen mensen uit Waver doen mee. Ook uit omliggende plaatsen komen geïnteresseerden. Een deel van de deelnemers gaat voor de winst. In Noord-Holland wordt op verschillende plekken een dergelijke race gehouden. Er is zelfs een Nederlands Kampioenschap.

Vrijgezellenfeest

De meerderheid doet echter voor de lol mee. Of heeft geen keus: een jonge vrouw in roze overall viert haar vrijgezellenfeest met een duik in de modder. Inwoner Gerrit de Groot is moed aan het verzamelen. Hij heeft na jaren besloten weer eens mee te doen. “Het is toch een jubileumeditie,” verklaart hij zijn deelname. In het verleden ging dat goed. “Toen had ik een goede conditie.” Dit jaar ziet hij het wat dat betreft minder rooskleurig in. “Het zal wel wandelen worden in plaats van rennen.” Zijn ervaring komt hem goed van pas. “Je moet niet naar beneden springen, de sloot in, want dan kom je vast te zitten. Je moet zo plat mogelijk landen.”

Klaar voor de start

Zijn bril zit vast met elastieken, zodat hij deze niet kan verliezen. Hij twijfelt nog over zijn schoenen: aan of uit? Veel tijd heeft hij daarvoor niet: deelnemers moeten zich verzamelen. Met behulp van drie veewagens worden ze naar de start vervoerd. Het is inmiddels gaan regenen, het waait en het is koud. De deelnemers staan te popelen om te beginnen. Het water in de sloot is vast warmer dan de regen. Binnen mum van tijd zijn de eerste deelnemers al weer binnen. Niet Gerrit, maar Timo Kas finisht als eerste. Katinka Meijer is de eerste vrouw.

Geplaatst in Weekblad voor Ouder-Amstel,  15-08-2018

De ‘jongens’ van Kek

In Ouderkerk zorgen (jonge) ondernemers voor leven in de brouwerij. Daarmee nemen ze het stokje over van Hans Out, jaren initiator van allerhande activiteiten in het dorp. Marcel en Erwin van Wieringen nemen dat ‘leven in de brouwerij’ heel letterlijk: ze brouwen een eigen biertje, hebben een proeflokaal en runnen, samen met een chef-kok en wijnkenner, een restaurant. In het Kettinggesprek in het Weekblad voor Ouder-Amstel vertellen ze over de geschiedenis van het biertje, de historie van het proeflokaal en hun toekomstplannen.

Hoe is het KEK! bier ontstaan?

“We hebben het merk gelanceerd in 2015. Daar ging een heel proces aan vooraf. We zijn begonnen als hobbybrouwers. Via internet bestelden we een starterskit, waar we alleen water, gist en suiker hoefden toe te voegen om bier te maken. Dat was een beetje saai. Daarom zijn we gaan experimenteren. Ook zijn we cursussen gaan volgen, onder meer bij amateurbrouwersvereniging ‘t Wort Wat. Daar hebben we veel kennis opgedaan. Bij oma in de bijkeuken zijn we begonnen met brouwen. Vandaar de naam van het biertje: Kek was de bijnaam van opa. Hij is bijna dertien jaar geleden overleden. De bijkeuken was echter al snel te klein. Een dag brouwen leverde drie kratjes bier op. Daarom moesten we op zoek naar een andere oplossing. Onze eerste batch is gemaakt bij een brouwerij in Raalte. Daar hoef je enkel je recept af te geven en dan wordt je bier gebrouwen. Dat vonden we maar niets, veel te makkelijk. We willen zelf brouwen. We hebben een plek gevonden in Rotterdam, waar we samen met een groepje nationale brouwers een brouwgilde hebben opgezet. Twee dagen per week gaan we naar Rotterdam om ons bier te brouwen.”

Jullie doen alles zelf?

“Ja, van het brouwen tot het vullen van de flesjes, de distributie, administratie en acquisitie. Al hebben we voor dat laatste niet veel tijd gehad de afgelopen maanden. In de winter hebben we bijvoorbeeld met een bar bij de schaatsbaan op het Museumplein gestaan.”

Wat betekent het Proef-lokaal voor jullie?

“Opa was jarenlang voorzitter en later erelid van De Amstelbocht. Als ukkies kwamen we hier al. Met het Proef-lokaal is de cirkel rond: Kek komt terug op de ijsbaan. Het partnerschap met Bart en Paul (DE BANQ) hebben we aan het proeflokaal te danken.”

Hoe is het om met je broer samen te werken?

“We kennen elkaar goed, ik zou niet weten of ik het met iemand anders zou kunnen,” aldus Erwin. “Het scheelt dat we elkaar zo goed kennen. Al kan het tricky zijn om met familie samen te werken, daar waarschuwen mensen wel voor. Gelukkig hebben we andere eigenschappen en kwaliteiten, zodat we elkaar goed aanvullen,” vindt Marcel.

Zowel DE BANQ als het Proef-lokaal zijn tijdelijk, hoe gaan jullie daar mee om?

“Als ondernemer is dat wel lastig. Gelukkig is het huurcontract voor het Proef-lokaal net met twee jaar verlengd. We zijn in Ouderkerk wel op zoek naar iets vast. De pastorie lijkt plots weer een mogelijkheid – en zou ideaal zijn voor een brouwerspub: een plek waar we op kleine schaal kunnen brouwen en ons bier kunnen schenken. Met de tuin is het perfect voor jonge gezinnen. Bovendien is het een van de weinige panden in Ouderkerk waar ruimte is voor een aanleglocatie voor bootjes. Op de eerste etage zou een bed & breakfast kunnen komen. In Ouderkerk hebben we nog niet zoiets, we denken zelf aan ‘Brouwen – Babbelen – Borrelen – Bed & Breakfast’. Het past binnen de plannen om Ouderkerk bruisender te maken. Niet alleen voor Ouderkerkers zelf, maar ook voor toeristen. Die zullen in de toekomst meer richting Ouderkerk komen. We zien dat nu al bij ons Proef-lokaal.”

Houden jullie met al die werkzaamheden nog quality time over?

“Als ondernemer gaat het werk 24/7 door. Nu gaat al onze tijd en geld in het bedrijf. We zitten nu in het derde jaar van onze onderneming: het jaar om te beslissen om er mee door te gaan of te stoppen. We hebben voor het eerste gekozen. Het hebben van een vaste plek is echter wel belangrijk voor de toekomst van ons bedrijf. Als we dat voor elkaar hebben, houden we hopelijk meer tijd over. Uiteindelijk is vrije tijd het kostbaarste bezit voor een ondernemer. Gelukkig halen we veel voldoening uit het harde werken, we maken het mensen graag naar de zin, en hopelijk wordt dit gewaardeerd.”

Deel van het Kettinggesprek, gepubliceerd in het Weekblad voor Ouder-Amstel, 9-5-2018 

DDDDD

Het leukst aan het schrijven voor weekbladen zijn de onverwachte ontmoetingen die het met zich meebrengt,  evenals kleine ‘avonturen’.  Zoals op vrijdagavond met vrijwilligers Aad en Leon in een bemest akkerland  kievitseieren terugleggen op hun plek. Heel bijzonder. Ook vanwege het tot je enkels wegzakken in de mest (Aad was vergeten te vertellen dat het land al was bemest, laarzen waren zeker geen overbodige luxe).

De ontmoeting met Dominique Vroom, of DDDDD, waarmee ze haar mails afsluit (iedereen mag zijn eigen naamwoorden invullen),  zal ik niet snel vergeten. Hoewel niet meer zo mobiel, heeft deze 88-jarige nog een lenige geest.  App-en, mailen, social media: ze kan het allemaal. Jarenlang stond ze aan het roer van haar eigen bedrijf.  Ze had een aantal winkels en een groothandel. Reizen deed ze graag, vooral naar het Oosten.

Noodgedwongen is haar wereld nu kleiner, maar ze blijft  niet bij de pakken neerzitten. Met een ijzeren discipline houdt ze medicijn- en wandelschema’s bij (elk uur een rondje door het huis), zodat ze nog jaren voort kan. Ze geniet nog volop van het leven, lekker eten en de avonturen van haar adoptie-olifant, die ze via Facebook kan volgen. Haar dochter heeft inmiddels het bedrijf overgenomen. Waar nodig springt ze bij.

Een heerlijk mens, met een rijk leven. Een voorbeeld: laat je door niemand vertellen dat je iets niet kan, maar streef je eigen doelen na. Wat een ander er ook van mag denken. Ik sprak haar voor het Kettinggesprek in Ouder-Amstel.

Vrouwendag

Internationale Vrouwendag. Ik heb er altijd een beetje moeite mee. Niet vanwege de gedachte erachter. Ik vind het belachelijk dat mannen in dezelfde functie meer verdienen dan vrouwen. Mannen vind ik sowieso in verschillende opzichten een beetje achterlijk. Vooral wanneer het gaat over de manier waarop ze vrouwen behandelen.

Al ben ik zelf net zo achterlijk.  Kinderachtig zelfs, als ik probeer te winnen van mannen, bijvoorbeeld op een desolaat fietspad in de polder, knokkend tegen de wind in (vooral wanneer het om zo’n  sportief exemplaar gaat, met teveel versnellingen op z’n fiets, heerlijk als ik daarvan weet te winnen!) Probeer ik niet te winnen, dan wil ik op z’n minst gelijkwaardig zijn.  Ben ik geërgerd wanneer ik bij een verhuizing de lichtste dozen krijg toebedeeld. En toch kan ik er wel van genieten wanneer een man – heel galant – de deur voor me open houdt. Over het algemeen kan ik zelfs beter opschieten met mannen dan met vrouwen: ik houd van hun directheid en ik praat makkelijk mee over voetbal.

Zo bekeken is zo’n bijeenkomst als die in Amstelveen wordt georganiseerd voor Internationale Vrouwendag niet echt aan mij besteed. Een Geluks Inspiratie Training, make-up workshop en bewegingsmeditatie – en dan ook nog eens een bedroevende organisatie. Ik voel me na zo’n dag niet empowered, maar juist verdrietig en bevestigd in het vooroordeel van het zwakke geslacht.

Daarom hierbij een ode aan een bijzondere vrouw die ik onlangs mocht ontmoeten: kunstenares Ann Broertjes. Ik heb haar geïnterviewd voor het Kettinggesprek, een rubriek in het Weekblad voor Ouder-Amstel. Het is elke week één van mijn favoriete opdrachten, omdat het vaak heel persoonlijke gesprekken zijn. Het was een gedenkwaardig(e) gesprek & ontmoeting en het doet me goed te horen dat niet alleen Ann, maar ook inwoners van Ouder-Amstel door het artikel zijn geraakt.