Category Archives: Uncategorized

Klimaatmars

Minder, in plaats van meer. Vooral qua consumptie, reizen en alles waarmee we onze aarde belasten. Veel inwoners van Uithoorn zullen dit protestbord van harte onderschrijven: ze worden steeds meer geplaagd door overlast van Schiphol. Van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat herrie en dat wordt, als de luchthaven mag uitbreiden, alleen maar meer.

Geen overbodige luxe dus, zo’n Klimaatmars. Overweldigend het aantal deelnemers bij zulk zeikweer. Mooi om te zien hoe oud en jong vertegenwoordigd waren. Nu is het aan de politiek, om te laten zien dat ze luistert naar een dergelijk statement.

Hooligans

De Young Leaders van ponymanege Equito mochten onlangs op bezoek bij de bereden politie. Heel bijzonder, want de politie opent de deuren tegenwoordig enkel nog voor open dagen.

De kinderen kregen eerst een film te zien over het werk van de bereden politie. De agenten worden niet alleen ingezet bij voetbalwedstrijden, rellen of demonstraties, maar ondersteunen ook hun collega’s in het wijkteam. Daarnaast hebben de beredenen ook een ceremoniële functie – bij hoog bezoek aan de stad Amsterdam vormen de ruiters een erehaag.

Best spannend, tussen die grote paarden door lopen

Na de film volgde een demonstratie. Te zien was hoe de paarden in de bak worden getraind om te wennen aan situaties die ze tijdens hun werk kunnen tegenkomen, zoals vlaggen, vuurwerk en zelfs geweerschoten.

Het was niet alleen kijken, de YLP-ers mochten ook meehelpen bij de training. Als hooligans moesten ze zoveel mogelijk herrie maken, en zelfs tennisballen gooien naar de paarden. Daarna was het hard wegrennen, want deze paarden zijn getraind om zich door niets of niemand in de weg te laten staan.

Na de demonstratie kregen de kinderen een rondleiding door de stallen. Ze zagen bijvoorbeeld het rek met hoefijzers, waar voor alle paarden op stal een aantal hoefijzers klaar hangt. De agenten hebben geleerd deze zelf bij hun paarden onder te slaan. Handig, wanneer een paard tijdens een actie een ijzer kwijt raakt. Natuurlijk mocht er geknuffeld worden met de paarden, die dat wel konden waarderen.

Knuffelen met politiepaard Eddy

Voor de kinderen was het een leerzame en leuke ervaring. Duidelijk werd dat je als politie te paard sterk in je schoenen moet staan. Bij de bereden politie kom je niet zomaar, je moet eerst de opleiding tot agent volgen. Een agent te paard werkt niet alleen overdag, maar ook ‘s avonds en in het weekend.

De band tussen een agent en zijn paard is heel bijzonder. Ze moeten elkaar in elke situatie kunnen vertrouwen. Dat vraagt jaren training. De paarden zijn hun gewicht in goud waard voor de politie!

Vrouwendag

Internationale Vrouwendag. Ik heb er altijd een beetje moeite mee. Niet vanwege de gedachte erachter. Ik vind het belachelijk dat mannen in dezelfde functie meer verdienen dan vrouwen. Mannen vind ik sowieso in verschillende opzichten een beetje achterlijk. Vooral wanneer het gaat over de manier waarop ze vrouwen behandelen.

Al ben ik zelf net zo achterlijk.  Kinderachtig zelfs, als ik probeer te winnen van mannen, bijvoorbeeld op een desolaat fietspad in de polder, knokkend tegen de wind in (vooral wanneer het om zo’n  sportief exemplaar gaat, met teveel versnellingen op z’n fiets, heerlijk als ik daarvan weet te winnen!) Probeer ik niet te winnen, dan wil ik op z’n minst gelijkwaardig zijn.  Ben ik geërgerd wanneer ik bij een verhuizing de lichtste dozen krijg toebedeeld. En toch kan ik er wel van genieten wanneer een man – heel galant – de deur voor me open houdt. Over het algemeen kan ik zelfs beter opschieten met mannen dan met vrouwen: ik houd van hun directheid en ik praat makkelijk mee over voetbal.

Zo bekeken is zo’n bijeenkomst als die in Amstelveen wordt georganiseerd voor Internationale Vrouwendag niet echt aan mij besteed. Een Geluks Inspiratie Training, make-up workshop en bewegingsmeditatie – en dan ook nog eens een bedroevende organisatie. Ik voel me na zo’n dag niet empowered, maar juist verdrietig en bevestigd in het vooroordeel van het zwakke geslacht.

Daarom hierbij een ode aan een bijzondere vrouw die ik onlangs mocht ontmoeten: kunstenares Ann Broertjes. Ik heb haar geïnterviewd voor het Kettinggesprek, een rubriek in het Weekblad voor Ouder-Amstel. Het is elke week één van mijn favoriete opdrachten, omdat het vaak heel persoonlijke gesprekken zijn. Het was een gedenkwaardig(e) gesprek & ontmoeting en het doet me goed te horen dat niet alleen Ann, maar ook inwoners van Ouder-Amstel door het artikel zijn geraakt.

Clean Sheet

Prachtig hoor,  die winter, met schaatsen, ijs enzo. Maar op een gegeven moment ben je het beu. Die laagjes, loopneus en telefoontjes die je mist omdat je je handschoenen niet snel genoeg uitkrijgt. Daarom was het gister genieten geblazen: voor het eerst naar buiten zonder wanten, sjaal en oorwarmers. Gewoon met blote handjes op de fiets, jas een stukje open. Hoog tijd om die deprimerende donkere dagen achter ons te laten. Op naar de lente. Een nieuw begin!

Volop vragen voor de boer

Het is stormachtig buiten, wolken schieten voorbij. De zon schijnt en zorgt voor een wat vriendelijker beeld. Buiten op de weg voor de boerderij van familie Roos in Waver staat een verkeersregelaar. Hij houdt met één hand zijn pet vast. Hij wijst bezoekers de weg: in het weiland mogen ze parkeren. Familie Roos doet mee aan de AH Boeren Lentefeesten. Over belangstelling hebben ze niet te klagen: het is druk op de boerderij.

Bij binnenkomst van een van de stallen valt een koe op. Ze heeft groene lijnen op haar lijf. Dierenarts Mark de Groot van dierenartsenpraktijk Amstel, Vecht en Venen geeft de hele dag uitleg over het bijzondere verteringssysteem van de koe. “Een koe heeft vier magen,” vertelt hij. “Wanneer de koe gras eet, dan doet ze dat met behulp van haar tong, die wikkelt ze om het gras heen. Met haar snijtanden snijdt ze het gras af, op zo’n vier tot vijf centimeter van de grond.” Ondertussen doet hij een poging het gebit van de koe te laten zien. “Ze heeft dit al een paar keer gedaan en nu heeft ze er niet zoveel zin meer in.” Hij gaat door met zijn verhaal. “Kijk, een koe heeft alleen onder snijtanden, boven heeft ze geen tanden.” Het publiek is onder de indruk, hier en daar wordt vies gekeken. De koe kwijlt een beetje.

ah-boerderij-2

“Wanneer de koe graast, dan slikt ze het gras eerst zo door, vrijwel zonder te kauwen. Het gras komt vervolgens terecht in de eerste maag, de pens. Daar drijft het eten als het ware in rond. De pens is de grootste maag, daar past wel zo’n 60 tot 80 liter in. Later op de dag, als de koe gaat liggen, gaat ze herkauwen. Dan boert ze het voedsel uit de pens op, om er vervolgens op te kauwen. Met het kuilgras dat ze hier krijgen, is ze met twee keer herkauwen klaar om het te gaan verteren.”

Elke vijftien minuten geeft dierenarts Mark een praatje. Hij krijgt een hoop vragen. ‘Hoe wordt melk gemaakt?’ wil een moeder weten. ‘En wat krijgt een koe te eten?’ ‘Zit er verschil tussen de melk van een koe die alleen gras heeft gegeten en een koe die ander eten krijgt?’ ‘En wat vinden de koeien eigenlijk van al die bezoekers?’ “De koeien die hier staan zijn heel rustig,” vertelt Mark. “Amalia hier bijvoorbeeld, dat is de oudste koe van stal. Ze is dertien en heeft al elf kalfjes gekregen. Waarschijnlijk geven de koeien vanavond wat minder melk, maar dat halen ze morgen wel weer in.”

ah-boerderij-1

Een andere bezoeker vraagt naar het favoriete programma van de dierenarts. Is dat wellicht de show van Dokter Pol? Dokter Pol is een van oorsprong Nederlandse dierenarts. Hij is jaren geleden geëmigreerd naar Amerika en is daar een praktijk gestart. Hij is wekelijks te volgen via National Geographic. “Nee,” antwoordt Mark. “Alles wat dokter Pol doet, doe ik ook. Ik kijk liever het Journaal.”

In de melkput krijgt het publiek uitleg van de boer. Twee keer per dag worden de koeien gemolken: om 6 uur en aan het eind van de middag, tussen 17.15 en 17.30 uur. “Een koe is zo’n vijftien minuten bezig. Het melken zelf kost ongeveer tien minuten en daarnaast hebben we nog wat tijd nodig om de spenen schoon te vegen.” Uitslapen is er voor de boer niet bij. “Als we een uur wachten, komt er teveel druk op de uiers. Dat is voor de koe niet fijn.” Per jaar geeft een koe zo’n 9 duizend liter. “We doen ons best om de koe zo lang mogelijk mee te laten gaan. Maar als de koe minder melk gaat geven of iets gaat mankeren, dan gaat ze naar de slacht.” Een eerlijk verhaal, dat krijgen bezoekers van de boer te horen. Het past helemaal bij de steeds kritisch wordende klant: die wil weten waar zijn voedsel vandaan komt.

Geplaatst in Weekblad voor Ouder-Amstel en Amstelveen Dichtbij, 30 maart 2016