Open dag AZC Wenckebach – de voormalige Bijlmerbajes

Ballonnen, slingers, muziek: er is van alles aan gedaan om het AZC Wenckebach een feestelijke uitstraling te geven. Dat valt niet mee, het gaat namelijk om de voormalige Bijlmerbajes. Vandaag is er een open dag: belangstellenden kunnen binnen de dikke muren van het AZC kijken. Een unieke kans voor de bezoekers: zij krijgen niet alleen een idee hoe de gevangenis eruit zag, maar ook een beeld van hoe we in Nederland vluchtelingen opvangen.

Foto online

De open dag is een landelijk initiatief van het COA (Centraal Orgaan opvang Asielzoekers) en Vluchtelingenwerk Nederland. In Amsterdam hebben de organisaties samen met een aantal bewoners een programma opgesteld. “Niet alle bewoners doen mee aan de open dag, maar je kunt wel een aantal vluchtelingen tegenkomen en met ze praten,” aldus Gerrie van den Berg, woordvoerder van het COA. Fotograferen mag, maar de pers krijgt het uitdrukkelijke verzoek niet te veel in te zoomen op de mensen. “Foto’s verspreiden zich via internet. Wanneer je in Nederland een foto online kunt vinden, dan kan dat in het buitenland ook. De mensen zijn niet voor niets gevlucht.”

Open dag AZC Wenckebach Foto Naomi Heidinga

Belastingcenten

Voor het gebouw worden bezoekers ontvangen met muziek, optredens en lekkere hapjes. Eenmaal binnen vallen de lange, brede gangen op. Er is een looproute aangegeven, die je op eigen houtje kan afleggen. Daarnaast is er een rondleiding door de kinderopvang en onderwijsvertrekken. Voor deze rondleiding staat een rij mensen geduldig te wachten. “Ik wil eens kijken waar mijn belastingcenten naar toe gaan,” zegt een man net iets te hard. Hij vindt de opvang maar luxe, want ‘ik moet betalen voor de sportschool’. De man blijft mopperen, maar niemand in de rij reageert.

Prikkeldraad

De looproute voert langs een aantal slaapvertrekken in de toren. Bezoekers beginnen boven, bij de cellen. Elke cel is voorzien van een bed, wc en een klein kastje. Ook hangt er een tv. Op elke verdieping is een keukentje gemaakt. Hoewel geprobeerd is om het gebouw minder op een gevangenis te laten lijken, is die opzet niet helemaal geslaagd. De dikke deuren en de tralies voor de ramen schreeuwen gevangenis. Ook het nog aanwezige prikkeldraad bij de buitenruimte roept negatieve gedachten op.

Open dag AZC Wenckebach Foto Naomi Heidinga

Beklemmend gevoel

Twee vriendinnen bekijken samen de cellen. “Ik fiets hier heel vaak langs en wist eigenlijk niet dat het een AZC was,” aldus Wayra. “Op Facebook zag ik dat er een open dag was. Ik was benieuwd hoe zo’n AZC er van binnen uit ziet.” Voor vriendin Roos geldt hetzelfde. “Ik las dat je vandaag ook kunt praten met een aantal vluchtelingen. Dat lijkt me interessant.” Het gebouw ziet er nog wel uit als een gevangenis, vinden ze allebei. “De keukentjes zullen wel nieuw zijn, die zien er wel goed uit,”aldus Wayra. “Toch geeft het wel een beklemmend gevoel, als je zo’n kamer binnenstapt. Met die dikke deur doet het wel denken aan een cel,” vindt Roos. “Het is wel fijn dat je een kamer voor je alleen hebt, zo heb je tenminste wat privacy. Het is alleen jammer dat je niet even een raampje open kan zetten,” aldus Wayra.

Nieuwsgierigheid

Bij een raam staat een vader met zijn twee kinderen naar buiten te kijken. Beneden zijn een aantal speeltoestellen te zien. “Het is puur nieuwsgierigheid dat we er zijn,”aldus vader Bart. “We zijn er zo vaak langsgekomen, dat we ook binnen wilden kijken. Bovendien ben ik in het verleden beroepshalve ook vaak binnen geweest. Niet als boef,” vult hij snel aan. Zijn zoontjes Oscar en Emile kijken om zich heen. “Ze vinden het hier eigenlijk best luxe, met een tv en koelkast.”

Open dag AZC Wenckebach Foto Naomi Heidinga

Belofte

Beneden zijn grotere slaapkamers te zien. In een kamer staan meerdere bedden, wat kasten en er hangt een kleine tv. Na deze groepsvertrekken komen bezoekers terug in de lange brede gang waar de route begon. In de gang staan kraampjes van verschillende organisaties. Ook staan er picknickbanken, waar een aantal vluchtelingen aan zit. Een Syrische jongeman (26 ) wil best met de bezoekers praten. Het bevalt hem goed in Amsterdam, hij woonde voor zijn vlucht in Damascus. Hij wil in Nederland graag zijn master halen. Dat is ook een belofte die hij heeft gedaan aan zijn vader, die onlangs is overleden. Zijn vader had hartproblemen, daarom heeft hij geprobeerd hem naar Nederland te halen. “De medische zorg in Syrië is heel slecht,” vertelt hij. “Veel dokters zijn gevlucht.” Zijn moeder zou hij ook graag naar Nederland willen laten komen. “Maar dat gaat waarschijnlijk niet lukken, hebben ze me al verteld.”

Open dag AZC Wenckebach Foto Naomi Heidinga

Tijdelijke aard

Amsterdam is voorlopig de laatste stop, al is het AZC Wenckebach ook tijdelijk van aard. Op de plek van de Bajes moeten huizen komen. “Ik ben in Utrecht, Groningen, Rotterdam, Breda, Goor, Budel en Winterswijk geweest,” somt hij op. “Vooral in kleinere plaatsen merk je dat mensen niet echt op vluchtelingen zitten te wachten. Ook binnen het AZC is het soms lastig. Er is niets te doen en er zijn overal regels voor. Zo kun je hier wel naar de dokter, maar deze is er maar een uurtje. Ook al ben je al langer aan het wachten, na dat uurtje heb je gewoon pech. Sommige bewakers behandelen ons hier meer als gevangene dan als vluchteling. Maar ik heb in die vijf jaar vluchten al zoveel meegemaakt, het kan me niet deren. Ik ga mijn belofte aan mijn vader waarmaken.”
Geplaatst in Weekblad van Ouder-Amstel, 28 september 2016

Jetsurf

En zo ben je op een druiligere zaterdag bij een wereldbekerwedstrijd Jetsurf. Jetsurf? Ehh, tja. Bij mij ging ook niet direct een belletje rinkelen. De sport heeft een hoog boys-with-toys gehalte.  Het jetsurfen doe je namelijk met een gemotoriseerd surfboard. Dat is even wennen. Tuurlijk, hartstikke leuk, die snelle surfplanken die schieten over het water. Maar het neemt iets van de romantiek weg (in de trant van ‘Geef me wind en zeilen’).  Voor aanvang van de wedstrijd liggen de surfplanken namelijk  op het droge als opgevoerde brommers te roken en ronken. In het water zijn ze meer op hun plaats.

Enfin, de sport is nog vrij jong en nu vooral voor de elite. De planken beginnen bij zo’n 10 duizend euro; een echt snelle kost minstens 15 duizend euro. Maar er wordt gewerkt aan een budgetvriendelijker exemplaar. De planken gaan zestig kilometer per uur en wegen zo’n 15 kilo.

In augustus vond de eerste wereldbekerwedstrijd in Nederland op de Bosbaan plaats. Er is een internationale competitie, met wedstrijden verspreid over de hele wereld. Interesse gekregen? Kijk op http://motosurf.nl.

Snoephuizen en moderne speelplekken

Woensdag is ze geïnstalleerd als kinderburgemeester: de elfjarige Melle Vos. Als kinderburgemeester heeft ze zelfs haar eigen burgemeesters ketting. “Deze hangt op het gemeentehuis,” legt Melle uit. “De ketting mag het gemeentehuis niet verlaten.” Wat Melle dit jaar precies gaat doen en met welke plannen ze zich gaat bezighouden is nog niet bekend. In ieder geval gaat ze zich inzetten voor betere en modernere speelplekken. “En een vriendin heeft gevraagd of ik haar huis kan veranderen in een snoephuis.”

Melle las in de Kidsweek een verhaal over een kinderburgemeester in een dorpje. Daarmee was haar interesse gewekt. Toen de gemeente op zoek was naar een kinderburgemeester besloot Melle zich op te geven. “Ik vind het leuk om mee te denken,” vertelt Melle. Daarom heb ik een brief geschreven.”

Uit alle aanmeldingen koos de gemeente zeven kinderen. Die mochten op gesprek tijdens een heuse sollicitatiemiddag. Drie kinderen gingen door. Zij mochten campagne voeren om zoveel mogelijk stemmen te verzamelen. Melle werd uiteindelijk gekozen. “ik heb haar wel gewaarschuwd dat een kinderburgemeester veel in de belangstelling staat,” vertelt Melle’s moeder. “Je moet dingen presenteren, met mensen praten.” Melle: “Maar dat vind ik wel leuk.”

Leuk aan Amstelveen vindt Melle dat het er gezellig is en mooi. Ook heeft Amstelveen een stads gevoel, maar het is er ook rustig. “Ik zou nergens anders willen wonen,” aldus Melle. Wat beter zou kunnen is het gedrag van automobilisten. “Zij moeten wat beter letten op kinderen. Iets verderop is een kruispunt en daar gebeuren vaak bijna ongelukken. Daar moeten veel kinderen langs.”

Hoewel het precieze programma voor de kinderburgemeester nog niet vaststaat, richt Melle zich in ieder geval op veiligere en leukere speelplekken in Amstelveen. Die moeten vooral moderner worden met speeltoestellen die je echt kunt gebruiken. Kinderen van haar school gaan daarom in tweetallen speeltuinen in Amstelveen bekijken, om te zien wat ze ervan vinden en of het beter zou kunnen. Ideeën worden vervolgens verzameld en beoordeeld door iemand ‘die er meer verstand van heeft.’

Melle is aangesteld voor één jaar. In die periode gaat ze burgemeester Mirjam van ’t Veld ondersteunen bij activiteiten waar veel kinderen bij aanwezig zijn. Zoals 4 en 5 mei, de intocht van Sinterklaas en de avondvierdaagse. “En ze kan worden benaderd door instanties en partijen die met haar willen overleggen,” vult haar moeder aan.

Het burgemeesterschap betekent dat ze straks wellicht minder tijd heeft om af te spreken. Ze moet het ambt straks combineren met school en haar hobby’s: hockey en paardrijden. Kinderburgemeester zijn ziet ze duidelijk niet als hobby. “Dat is werk. Ik verwacht niet dat er straks bij elke vergadering taart is.” Tegen eventuele vergaderingen ziet ze niet op, al kunnen die best saai zijn, weet ze. “Dat is soms ook op school, wanneer we een bespreking hebben.”

Of ze later ook burgemeester wil worden, weet ze nog niet. Ze twijfelt tussen dierenarts, advocaat, kinderpsycholoog en burgemeester. Eerst maar eens een jaartje als kinderburgemeester.

Kinderen die goede ideeën hebben om Amstelveen nog leuker te maken, kunnen via de gemeente in contact met Melle komen.

Geplaatst in Amstelveen Dichtbij, 20 juli 2016

Ready- get set – gooooo!!

Het is vrijdagochtend een drukte van jewelste bij AV Startbaan. Er wordt gelachen en geschreeuwd en overal sjezen kinderen voorbij. Om kinderen kennis te laten maken met de atletieksport, worden van woensdag 6 juli tot en met vrijdag 8 juli de Athletics School Champs (ASC) gehouden. 1600 Amstelveense kinderen doen mee aan de scholierenatletiekdagen.

Voordat het programma vrijdag van start gaat, mogen de kinderen eerst zelf een kwartiertje ‘los’. Overal worden wedstrijdjes gedaan om te zien wie het hardste kan lopen. Onvermoeibaar wordt het ene na het andere sprintje getrokken. Hebben de kinderen straks nog wel puf voor alle atletiekonderdelen?

De estafette staat als eerste op het programma. Een vrijwilliger uit Amerika doet voor hoe het moet. “Om deze dagen mogelijk te maken zijn er niet alleen vrijwilligers van AV Startbaan,” vertelt Wil Koot, voorzitter van de atletiekvereniging. Hij is één van de initiatiefnemers van de atletiekdagen. “Ook helpen vrijwilligers uit andere landen mee, die hier zijn vanwege het EK Atletiek in Amsterdam.” Ouders helpen tevens mee om het geheel in goede banen te leiden.

De kinderen doen tijdens de estafette hun uiterste best. Het valt niet altijd mee het stokje goed over te geven. Hartstochtelijk worden de lopers aangemoedigd. Na de estafette gaan de kinderen in groepjes uiteen. Sprinten, verspringen en kogelstoten staan bijvoorbeeld op het programma. Overal worden de prestaties bijgehouden, van snelheid tot het aantal meters dat je springt.

Olympisch Stadion

Na het sporten is het even bijkomen in de bus. ’s Middags mogen de kinderen naar het Olympisch Stadion in Amsterdam, om daar echte atleten aan het werk te zien. “Zoiets maak je een keer in je leven mee,” aldus Koot. “Soms hebben we een beetje pech met het programma van het EK. Van de week was het poolstok hoogspringen vanwege de afstand een beetje lastig te zien. Maar voor de kinderen maakt dat helemaal niet uit, het is voor hen een hele belevenis. Ze komen over het algemeen niet vaak in het Olympisch Stadion.”

Naast AV Startbaan organiseren ook de Amsterdamse verenigingen AV Feniks, AV’23 en AV Atos eenzelfde atletieksportdag. In totaal doen zo’n 6000 kinderen uit groep 3 tot en met 8 mee. In Amstelveen nemen de scholen Karel Eykman School, Montessori school de Linde, OBS de Pionier, Willem-Alexanderschool, OBS Piet Hein, de Triangel, Het Palet-Zuid en Brede School Rembrandt deel aan de atletiekdagen.

De ASC is onderdeel van de officiële side-events in het kader van de EK Atletiek in Amsterdam. Van 6 tot en met 10 juli nemen 1473 atleten uit 51 landen deel aan de EK, waaronder Dafne Schippers en 54 andere Nederlandse atleten.

Game -set- match

Als fotograaf voor een huis-aan-huisblad kom ik overal – van oudste inwoner tot de zoveelste jaarmarkt, overal maak ik foto’s van. Nieuw was de uitnodiging voor een huwelijksfeest. De ceremonie werd voltrokken op de tennisbaan van de Vliegende Hollander door niemand minder dan Dirk Zeelenberg, acteur die o.a. bekend is van de serie Divorce. Ik laat me nog niet direct omscholen tot bruidsfotograaf, maar bijzonder was het zeker. Alle geluk voor het huwelijkspaar: Irene de Jong en Patrick van de Lelij.
bruiloft-1

Spierathlon

Op 4 juni 2016 vond voor de tweede maal de Spierathlon plaats bij de Ouderkerkerplas in Ouderkerk aan de Amstel. De Spierathlon is een 1/8 triathlon voor kinderen met een spierziekte. Een aantal bekende (ex-) topsporters zet zich in voor Spieren voor Spieren, organisator van het evenement. Zo ook Ronald de Boer, Pieter van den Hoogenband en Barbara de Loor.

Bij de Spierathlon wordt in teamverband gefietst, gezwommen en hardgelopen. Volwassenen met kinderen (met of zonder spierziekte) halen zo samen geld op voor kinderen met een spierziekte. Iedereen kan zich als team inschrijven of je nu wel of niet voor een bepaald kindje met een spierziekte meedoet.

Een team bestaat uit een kindje met of zonder een spierziekte die wordt begeleid door één, twee of drie volwassen begeleiders (16+) met wie hij of zij de 1/8 triathlon aflegt. Ieder team heeft een inspanningsverplichting om minimaal €750,- aan fondsen te werven voor Spieren voor Spieren. Het deelnamegeld bedraagt €100,- per team.

Eerder had ik een interview met Jenell Emanuelson, zij deed samen met haar ouders mee.

Koningsspelen: mooie generale

Het lijkt wel een kinderwalhalla: het sportcomplex van SV Ouderkerk. Kleurige springkussens, K3 knalt uit de speakers en overal kinderen. Alle scholen in Ouderkerk doen mee aan de Koningsspelen. De onderbouw speelt op het terrein van SV Ouderkerk en de bovenbouw kan terecht bij de buren, het Amstelbad. Het is beetje fris vrijdagochtend, maar de kinderen zien er verhit uit. Geen wonder, er is zoveel te beleven!

De activiteiten zijn over het hele terrein van SV Ouderkerk verdeeld. Alleen het hoofdveld is vrij. Voor op het terrein staan een aantal springkussens en in een tent maken kinderen muziek met allerhande instrumenten. Iets verderop wordt gedanst: kleuters volgen het voorbeeld van een begeleidster die op een podium staat te springen. Ze doen enthousiast mee, al is het volgen van de beweging soms wat lastig. Gelukkig kennen ze het liedje: dat maakt het makkelijker om mee te bewegen en te zingen.

Line zit op de grond, ze strikt haar veters. Ze weet niet wat ze leukst vindt, maar ze heeft het zeker niet koud. “Met Koningsdag ga ik oude kleding verkopen,” vertelt ze. “De kleding heb ik samen met Daphne nieuw gemaakt.” Eva (7) zit op het hek. Ze gaat geen spullen verkopen, maar kijken gaat ze zeker wel. Ze heeft het reuze naar haar zin.

koningsspelen-oud-2
Zoveel kinderen op één terrein aan het spelen, dat vraagt een hele organisatie. Juffen en meesters worden daarom ondersteund door ouders. De kinderen zijn verdeeld over groepjes en gaan van het ene onderdeel naar het andere. Zolang de kinderen bezig zijn valt het mee, maar bij het wisselen is het opletten geblazen: gaat iedereen de goede kant op? Er wordt heel wat afgeteld, om maar zeker te weten dat niemand ontbreekt.

Een fluitje klinkt, het is pauze. Alle kinderen krijgen wat te eten en te drinken. Even een minuutje pauze voor de ouders. Luid gejuich gaat op, er komt een juf met haar armen vol met zakjes chips aan. Dat maakt de vreugde helemaal compleet. Al liggen vreugde en verdriet dicht bij elkaar. Een jongetje moet huilen, hij had liever paprikachips gehad. En wat later zijn twee jongens in tranen, ze hebben met elkaar gevochten. Ondertussen klinkt verderop een terugkerend gegil. Een groepje kinderen doet een wedstrijd wie het hardste kan gillen. Het walhalla lijkt even wat verder weg. Maar gelukkig, het fluitje klinkt opnieuw. De activiteiten gaan weer beginnen. Nog even volhouden, zie je sommige ouders denken.

koningsspelen-oud-5
Bij het Amstelbad gaat het er wat rustiger aan toe. Een groepje meiden zit te wachten tot ze door kunnen naar het volgende onderdeel. Een van de meiden zit in elkaar gedoken, ze heeft het koud. “Je kunt hier van alles doen: golf, volleybal en er is een stormbaan,” vertelt ze. Halverwege haar zin springt ze op, ze moet weer verder. Tijd om verder te praten heeft ze niet.

Hoe het ook zij, jong en oud zijn na zo’n ochtendje Koningsspelen uitgeput. Klaar voor het weekend, waarin de eerste voorbereidingen voor Koningsdag kunnen worden getroffen. De bakmixen voor de muffins kunnen vast worden gehaald en de laatste deuntjes op de viool nog even geoefend. De Koningsspelen vormen een mooie generale.

Picture Perfect

Het leek wel een pretpark, het bloesempark in het Amsterdamse Bos. De omstandigheden waren dan ook perfect: mooi weer en prachtig lichtroze bloesems. Picknicken in het park, verstoppertje spelen tussen de bomen: het leek wel een sprookje. Wel een druk sprookje overigens,  zoveel mensen op een kluitje. Ongestoord foto’s maken was er niet bij. Maar toch mooi dat mensen nog zo van een natuurverschijnsel kunnen genieten.

Team Jenell is klaar voor Spierathlon

Op zaterdag 4 juni vindt voor de tweede maal de Spierathlon plaats bij de Ouderkerkerplas. De Spierathlon is een 1/8 triathlon voor kinderen met een spierziekte. In teamverband fietsen, zwemmen en hardlopen volwassenen met kinderen (met of zonder spierziekte) om geld op te halen voor kinderen met een spierziekte. Jenell Emanuelson en haar ouders Mike en Debby doen voor de tweede keer mee. “Ik vind dat iedereen mee moet doen, omdat iedereen mee kan doen,” aldus Jenell. “Handicap of niet.”

Jenell is negen jaar en heeft de spier- en gewrichtsaandoening AMC in haar armen en benen. Hierdoor kan ze niet alles doen zoals kinderen zonder beperking wel kunnen. Maar daar laat ze zich niet door weer houden. Ze doet alles op haar eigen manier. “Ik schrijf, app, schilder en teken met mijn mond, omdat ik geen hand- en armfunctie heb,” vertelt ze. Ook rijdt ze elke vrijdag paard bij de Willem Alexander Manege in Amsterdam. Haar favoriet is Leo, een fjordenpony. Sturen kan ze niet met haar handen, dat doet ze met haar romp. Aan het bit is een hulpteugel bevestigd, die met een band om haar rug zit. Als ze met haar bovenlichaam draait, kan ze de pony vertellen welke kant ze op wil.

Op vrijdagmiddag stapt Jenell rustig door de bak. Naast pony Leo lopen twee begeleiders. Ze geven aanwijzingen en grijpen in als er iets mis gaat. Jenell weet Leo zelfs door een slalomparcours te sturen. Na een paar rondjes in draf en even achterstevoren in het zadel gezeten te hebben, zit de les erop. Jenell wordt door haar vader van de pony getild.

“Paardrijden vind ik heel leuk,” vertelt Jenell. “Ik doe het al drie jaar. Alles aan paardrijden is leuk. De pony, het rijden,” legt Jenell uit. Ze heeft zin in de Spierathlon. “Dit keer ga ik ook zelf een stuk lopen. Ik denk zo’n 100 meter.” Ze kan dankzij jarenlang oefenen sinds vorig jaar zomer zelfstandig lopen in haar beenspalken, zowel binnenshuis als buitenshuis. “Mijn voorbeeld is Bo Jansen, die ook AMC heeft en vorig jaar zelf meeliep. Super cool vond ik dat!”

Samen met haar vader en moeder vormt ze een team. “Mijn vader gaat zwemmen, mijn moeder gaat fietsen en samen gaan we rennen.” Via https://www.spierathlon.nl/project/jenell-emanuelson kun je het team van Jenell vinden. Daar kun je het team ook steunen. “De organisatie vraagt een sponsorbedrag van 750 euro,” vertelt Mike, de vader van Jenell. “We zijn al goed op weg, maar kunnen zeker nog sponsoren gebruiken.”

Geplaatst 30 maart 2016 in Weekblad voor Ouder-Amstel

Volop vragen voor de boer

Het is stormachtig buiten, wolken schieten voorbij. De zon schijnt en zorgt voor een wat vriendelijker beeld. Buiten op de weg voor de boerderij van familie Roos in Waver staat een verkeersregelaar. Hij houdt met één hand zijn pet vast. Hij wijst bezoekers de weg: in het weiland mogen ze parkeren. Familie Roos doet mee aan de AH Boeren Lentefeesten. Over belangstelling hebben ze niet te klagen: het is druk op de boerderij.

Bij binnenkomst van een van de stallen valt een koe op. Ze heeft groene lijnen op haar lijf. Dierenarts Mark de Groot van dierenartsenpraktijk Amstel, Vecht en Venen geeft de hele dag uitleg over het bijzondere verteringssysteem van de koe. “Een koe heeft vier magen,” vertelt hij. “Wanneer de koe gras eet, dan doet ze dat met behulp van haar tong, die wikkelt ze om het gras heen. Met haar snijtanden snijdt ze het gras af, op zo’n vier tot vijf centimeter van de grond.” Ondertussen doet hij een poging het gebit van de koe te laten zien. “Ze heeft dit al een paar keer gedaan en nu heeft ze er niet zoveel zin meer in.” Hij gaat door met zijn verhaal. “Kijk, een koe heeft alleen onder snijtanden, boven heeft ze geen tanden.” Het publiek is onder de indruk, hier en daar wordt vies gekeken. De koe kwijlt een beetje.

ah-boerderij-2

“Wanneer de koe graast, dan slikt ze het gras eerst zo door, vrijwel zonder te kauwen. Het gras komt vervolgens terecht in de eerste maag, de pens. Daar drijft het eten als het ware in rond. De pens is de grootste maag, daar past wel zo’n 60 tot 80 liter in. Later op de dag, als de koe gaat liggen, gaat ze herkauwen. Dan boert ze het voedsel uit de pens op, om er vervolgens op te kauwen. Met het kuilgras dat ze hier krijgen, is ze met twee keer herkauwen klaar om het te gaan verteren.”

Elke vijftien minuten geeft dierenarts Mark een praatje. Hij krijgt een hoop vragen. ‘Hoe wordt melk gemaakt?’ wil een moeder weten. ‘En wat krijgt een koe te eten?’ ‘Zit er verschil tussen de melk van een koe die alleen gras heeft gegeten en een koe die ander eten krijgt?’ ‘En wat vinden de koeien eigenlijk van al die bezoekers?’ “De koeien die hier staan zijn heel rustig,” vertelt Mark. “Amalia hier bijvoorbeeld, dat is de oudste koe van stal. Ze is dertien en heeft al elf kalfjes gekregen. Waarschijnlijk geven de koeien vanavond wat minder melk, maar dat halen ze morgen wel weer in.”

ah-boerderij-1

Een andere bezoeker vraagt naar het favoriete programma van de dierenarts. Is dat wellicht de show van Dokter Pol? Dokter Pol is een van oorsprong Nederlandse dierenarts. Hij is jaren geleden geëmigreerd naar Amerika en is daar een praktijk gestart. Hij is wekelijks te volgen via National Geographic. “Nee,” antwoordt Mark. “Alles wat dokter Pol doet, doe ik ook. Ik kijk liever het Journaal.”

In de melkput krijgt het publiek uitleg van de boer. Twee keer per dag worden de koeien gemolken: om 6 uur en aan het eind van de middag, tussen 17.15 en 17.30 uur. “Een koe is zo’n vijftien minuten bezig. Het melken zelf kost ongeveer tien minuten en daarnaast hebben we nog wat tijd nodig om de spenen schoon te vegen.” Uitslapen is er voor de boer niet bij. “Als we een uur wachten, komt er teveel druk op de uiers. Dat is voor de koe niet fijn.” Per jaar geeft een koe zo’n 9 duizend liter. “We doen ons best om de koe zo lang mogelijk mee te laten gaan. Maar als de koe minder melk gaat geven of iets gaat mankeren, dan gaat ze naar de slacht.” Een eerlijk verhaal, dat krijgen bezoekers van de boer te horen. Het past helemaal bij de steeds kritisch wordende klant: die wil weten waar zijn voedsel vandaan komt.

Geplaatst in Weekblad voor Ouder-Amstel en Amstelveen Dichtbij, 30 maart 2016

BINGO!

Voorjaarsvakantie. Nat, druilerig, koud. Het sneeuwt zelfs. Niet van die fijne sneeuw, waarmee je een pop kunt maken. Nee,  het is vieze, natte sneeuw, waarmee je niets kunt beginnen. Niet echt lekker weer om buiten te spelen. Maar gelukkig. Voor kinderen die niet op vakantie zijn, is er genoeg te beleven. Op vrijdag wordt er bingo gespeeld in wijkcentrum Westend. De zaal zit vol kinderen, moeders zijn meegekomen. Er heerst een opgewonden sfeer. Op drie tafels staan de prijzen uitgestald. Het is een enorme berg aan prijzen. Kinderen lopen langs de tafels, om alvast iets uit te zoeken.

bingosm

De bingomiddag begint. Eén voor eén worden de cijfers opgenoemd. Na 5 minuten klinkt een vertwijfeld ‘Bingo’. Een hand gaat aarzelend de lucht in. De andere kinderen zuchten teleurgesteld. Geen valse bingo vandaag, de eerste geluksvogel mag een prijs uitkiezen. Even later is het weer raak. Nogmaals bingo, nummer twee mag iets uitkiezen. De andere kinderen kijken bezorgd. Hoe staat het met hun kansen? De omroepster stelt hen gerust. Voor iedereen is er een prijsje. Het belooft een lange middag te worden in Westend.

En…actie!

‘s Neerlands aantrekkelijkste dierenarts was onlangs op bezoek in Amstelveen. Op Kinderboerderij Elsenhove, om precies te zijn. Voor de ‘hottie’ in kwestie, om maar even een echte Tina-term uit de kast te trekken, Piet Hellemans, was het bijna een thuiswedstrijd. Hij woont namelijk in Amsterdam. Aanleiding vormden de opnames voor het SBS programma Beestengeluk. Daarin voorziet Piet baasjes gratis van advies. En allerhande dierenproducten. Tja, de adverteerder wil ook wat.

beestengeluk-1

Maar Piet is de slechtste niet. Zijn knuffels met de cavia’s en Jack Russel die op bezoek kwamen, leken oprecht. Vol geduld werden sommige scenes meermaals overgedaan. En hij wilde ook nog, zonder zeuren,  het Amstelveense zwijntje van advies voorzien. Dus. Fan van Piet? Hij komt zelfs bij je thuis.  Een huisdier is wel een vereiste. Denk ik.

zwijntje-3

tekst en fotografie