Fotosafari

Liggend op de grond, terwijl een zwijntje steeds dichterbij komt. Schuchter, maar ook nieuwsgierig. Je houdt voorzichtig je adem in, maar wil blijven liggen. Zo dichtbij zul je nooit meer komen. Nou ja. Dat zou je moeten hopen. Alleen hier, in Natuurpark Lelystad, heb je tijd en gelegenheid om deze mooie dieren op zo’n kleine afstand te fotograferen. Een aanrader voor iedere (amateur)fotograaf! Binnenkort meer.

Slob en Slootrace

Ik heb ‘m! De mannelijke equivalent van het Unox meisje. Je weet wel, het meisje met Unox-muts dat na de nieuwjaarsduik in Scheveningen door De Telegraaf wordt uitgekozen en groots op de voorpagina wordt gezet. Een ‘girl-next-door met een fascinatie voor rookworsten-type’.

Ik trof de mannelijke variant hiervan, zonder muts, bij de jaarlijkse Slob en Slootrace in Nes aan de Amstel, onderdeel van het dorpsfeest. Deelnemers (jong en oud) leggen hierbij een parcours af door de weilanden van het dorp en moeten daarbij door meerdere sloten waden.

De deelnemers rennen door het veld. De schapen kijken geïnteresseerd toe.

Dat levert een boeiend schouwspel om. Niet in de minste plaats vanwege alle modder en drek waar de deelnemers doorheen moeten.

De foto is gemaakt bij de voorlaatste sloot. Waar menig deelnemer bijna groen ziet van ellende en vermoeidheid, lijkt deze jongen geen zuchtje pijn te kennen. Het deed me denken aan een parfumreclame, waarbij de mannelijke schoonheid langzaam uit het water omhoog komt en daarbij, natuurlijk, even met zijn spierballen rolt.

Voor de meeste deelnemers is het afzien bij de voorlaatste sloot.

Helaas voor deze jongen geen plek op de voorpagina, geen zoektocht op social media, althans.. wie weet, misschien zie ik hem nog eens terug in een parfumreclame. 😉

Bijzonder cadeau voor meiden sv Ouderkerk

De meiden van sv Ouderkerk mogen vrijdag 31 maart mascotte en ballenmeisje zijn bij de wedstrijd van de Ajax Vrouwen. Dit bijzondere cadeau is geregeld door de burgemeester, ter gelegenheid van het 25-jarig bestaan van het meisjesvoetbal bij de Ouderkerkse club.

De Ouderkerkse dames verzamelen vrijdag ruim voor aanvang van de wedstrijd op Sportpark De Toekomst. Dat is de speellocatie van de Ajax Vrouwen. De jongere meiden zijn al op tijd de kleedkamer ingedoken: zij mogen straks als mascotte hand in hand met de spelers het veld oplopen. Dat betekent dat de helft van de meiden het Ajaxtenue mag dragen, de andere helft draagt de kleuren van ADO Den Haag.

Lindsey Keizerweerd

Negen oudere meiden zijn vanavond ballenmeisje. Van te voren hebben ze een brief gehad met daarin een korte uitleg. Daarin stond iets over welke kleding ze moeten dragen (trainingsbroek, sneakers) en dat ze vooral veel plezier moeten hebben. Het is voor de meiden de eerste keer dat ze naar de Ajax Vrouwen komen kijken. Favoriete spelers kunnen ze dan ook niet noemen, behalve Lindsey Keizerweerd. Ze speelt nu als linksbuiten bij ADO en heeft vier seizoenen bij sv Ouderkerk gespeeld. “Dat is ook de reden dat we voor deze wedstrijd gekozen hebben,” aldus wedstrijdsecretaris Danny de Wit.

ballenmeisjes-ajax-vrouwen-

Populair

Vlak voor de wedstrijd worden de ballenmeisjes meegenomen voor de laatste instructies. Jeugdcoördinator Rob Schwegler staat op een laatste ballenmeisje te wachten. “Het damesvoetbal wordt steeds populairder,” vertelt hij. “Dit seizoen hebben we weer een team een team erbij.” Ondanks dat de beperkte afstand zijn de dames nog niet eerder samen naar een wedstrijd van de Ajax Vrouwen geweest. “Ze hebben op vrijdagavond meestal andere plannen. Bovendien gaan de meiden liever zelf trainen en voetballen. De jongens gaan wel vaker naar wedstrijden kijken.”

Risicowedstrijd

De sfeer bij het vrouwenvoetbal is heel anders dan bij de mannen. Ajax – ADO is bij de mannen een risicowedstrijd, de sfeer is dan gespannen. Bij de vrouwen daar niets van te merken. Twee stewards staan bij de ingang, zij controleren alleen mensen met grote tassen. Er is geen agent te bekennen. Ook het voetbal is anders. “Het niveau is wat lager, evenals de snelheid van het spel,” aldus Schwegler. “Maar in de afgelopen jaren is de kwaliteit van het damesvoetbal snel omhoog gegaan. Dit jaar wordt zelfs het EK in Nederland gespeeld. Voordeel bij de vrouwen is dat ze na een overtreding snel weer opstaan. En er worden geen schwalbes gemaakt.”

mascottes-ajax-vrouwen

Mascottes

De ballenmeisjes staan inmiddels klaar. In Ajax-jas en met bal in de hand. Ook de mascottes komen naar buiten. De stadionspeaker heet iedereen welkom en noemt de opstellingen van beide teams. De muziek zwelt aan, het geluid van een hartslag klinkt door de speakers. Daar komen de speelsters het veld op, hand in hand met de Ouderkerkse meisjes. Ze lopen samen naar de middenstip en dan zit het aandeel van de mascottes erop. Ze mogen terug naar de kleedkamer.

Balcontact

De ballenmeisjes hebben hun positie naast het veld ingenomen. De wedstrijd is begonnen. De eerste minuten zijn ze een beetje gespannen. Het eerste balcontact is onwennig: waar moet de bal precies naartoe? Met het verstrijken van de minuten nemen ook de zenuwen af. De ballenmeisjes kunnen af en toe even kletsen met het publiek.

ballenmeiden-ajax-vrouwen-a

Anouk Hoogendijk

Tien minuten later komen de mascottes de kleedkamer weer uit. Ze zijn enthousiast, het was leuk om met de dames mee te lopen. Zij kunnen wèl een aantal speelsters noemen: Anouk Hoogendijk en Daphne Koster bijvoorbeeld. Spelen bij Ajax, dat willen ze allemaal. De weg om daar te komen is zelfs al bekend. Je moet namelijk eerst gescout worden. Daarnaast is het een kwestie van hard trainen, veel oefenen. Vanavond kunnen ze de kunst afkijken van de volwassen dames.

mascottes-ajax-vrouwen-ado

Rommelgoal

De Ajax Vrouwen winnen uiteindelijk met 1-0. De winnende treffer – een typische ‘rommelgoal’ – valt in de eerste helft en komt op naam van Marlous Pieëte.

Geplaatst in Weekblad voor Ouder-Amstel, 5 april 2017

Epke laat de koeien naar buiten

Nat en winderig is het op de eerste lentedag van 2017. Toch mogen vandaag de koeien van familie Korrel naar buiten. Schoolkinderen zijn uitgenodigd, evenals de pers. Bijzondere gast is turner Epke Zonderland. Hij wordt gesponsord door Campina, organisator van het evenement. Hij mag straks de staldeur openen. Voor het zover is, wordt met de aanwezige kinderen eerst een warming-up gedaan.

Melkbus-halter

Die staan, compleet met groene Campinatrui en regenponcho, klaar op het erf om mee te doen. Voor hen ligt een bijzonder trainingsattribuut: een halter met aan de uiteinden een melkbus. Zo past de warming up helemaal in het thema. Naast Epke staat een coach. Hij doet samen met de turner de oefeningen voor. De kinderen volgen braaf het voorbeeld. Ze doen enthousiast mee, ondanks de regen. Al gauw lopen straaltjes water vanuit hun haren naar beneden. Gelukkig heeft de coach er na een kwartiertje ook genoeg van, tot opluchting van een aantal kinderen. Zo leuk is sporten in de regen niet.

epke-zonderland-polderzicht

Handtekeningen

Vervolgens is er even tijd voor handtekeningen. De kinderen verzamelen zich om Epke heen. Onder de poncho en trui worden briefjes en pennen tevoorschijn gehaald. Vanwege de nattigheid is het zaak om na het verkrijgen van de handtekening het briefje weer snel op te bergen.

Natte sokken

De kinderen krijgen een korte rondleiding door de stal. De koeien, eerder een beetje onrustig door de harde muziek, staan er nu weer rustig bij. Zullen ze weten dat ze zo naar buiten mogen? De pers stelt zich inmiddels op achter de dranghekken langs het pad naar de wei. Hier en daar wordt gegniffeld wanneer er iemand in gympen voorbij komt. In de weilanden staat een laagje water en er ligt modder. Dat betekent natte sokken voor degenen die zich niet goed hebben voorbereid.

epke-zonderland-richard-kor

Dolle koeien

Dan stellen ook de kinderen zich op langs het pad. De pers staat in de startblokken, de kinderen wachten in spanning af, wat hen betreft mogen de deuren open. Epke en Richard Korrel staan klaar bij de deur. Eindelijk, de deur gaat open. De turner en boer doen snel een stapje op zij, ze verwachten immers dolle koeien. Maar er gebeurt niets. De koeien kijken naar buiten en lijken te denken: moet dat echt, naar buiten met dit weer?

Bokken

De kinderen joelen, moedigen de koeien aan. Gelukkig gaat na enig aarzelen de eerste koe naar buiten. Ze kijkt om zich heen, lijkt alles even te moeten verwerken. Vervolgens loopt ze richting de wei. Daar hebben de andere koeien op gewacht. Ze volgen de eerste dame naar buiten, steeds in een hoger tempo. In de wei bokken de dames van blijdschap. Ze maken hoge sprongen, proeven een plukje gras, drinken wat water uit de sloot en verkennen vervolgens in een drafje het hele weiland.

koeien-polderzicht

Jeugdjournaal

Na een kwartier is de rust wedergekeerd. De koeien staan rustig te eten, de pers richt zich nu op Epke en boer Korrel. De kinderen joelen opnieuw: ze hebben de presentatrice van het Jeugdjournaal ontdekt. Boer Richard legt uit waarom de koeien vandaag naar buiten gaan. De komende week gaan de dames elke dag een aantal uur naar buiten, om te wennen aan het gras. Er staat er nog niet zoveel gras op het land, maar dat zal de komende tijd snel groeien.

koe-wei-polderzicht

Witte sneakers

Naast hem staat Epke, nat te regenen in het weiland. Zijn witte sneakers zijn niet zo wit meer, zijn haar is helemaal nat. Hij had zich de eerste dag van de lente iets anders voorgesteld. Wat hij met koeien heeft, wil de verslaggever van De Nieuwe Oogst weten. Het boerenleven zit bij hem in de familie, zo blijkt. Epke’s opa was boer en zijn oom heeft die boerderij overgenomen. Bovendien heeft de opa van zijn vrouw een boerderij gehad.

Warme auto

Gelukkig voor de turner zijn de verslaggevers vrij snel door hun vragen heen. Regen en camera’s is niet zo’n goede combinatie. Ze pakken snel hun spullen weer in, op naar de warme auto. En de koeien? Die mogen vanmiddag weer naar stal. Morgen mogen ze weer van het gras proeven.

Geplaatst in Weekblad voor Ouder-Amstel, 22 maart 

‘En schaatser’

Ach ja vroeger. Toen het nog vroor dat het kraakte. Evert van Benthem nog stapels witte boterhammen met pindakaas at.  En naast boer, schaatser wilde worden.

Tegenwoordig is dat anders. Witte boterhammen, daar krijg je verstopping van. Brood, dat is op zich al riskant. Kun je zo maar dik van worden. Over pindakaas maar te zwijgen. Al die suikers. En wie wil er nog boer worden? Vriezen dat het kraakt, tja. Dat komt hier in Nederland zelden voor.

Groot was de vreugd dan ook dat er afgelopen weekend op sommige plekken wel voorzichtig geschaatst kon worden. Tuurlijk. Niet met een grote groep mensen tegelijk. En op veel plekken was het ijs nog veel te dun. Er werd daarom volop gewaarschuwd. Maar daar trok schaatsminnend Nederland zich niet zoveel van aan.  De schaatsen konden eindelijk uit het vet. De zon scheen, de lucht rook naar vorst. Heerlijk.

Zo ook op de kleine Poel in Amstelveen.

Open dag AZC Wenckebach – de voormalige Bijlmerbajes

Ballonnen, slingers, muziek: er is van alles aan gedaan om het AZC Wenckebach een feestelijke uitstraling te geven. Dat valt niet mee, het gaat namelijk om de voormalige Bijlmerbajes. Vandaag is er een open dag: belangstellenden kunnen binnen de dikke muren van het AZC kijken. Een unieke kans voor de bezoekers: zij krijgen niet alleen een idee hoe de gevangenis eruit zag, maar ook een beeld van hoe we in Nederland vluchtelingen opvangen.

Foto online

De open dag is een landelijk initiatief van het COA (Centraal Orgaan opvang Asielzoekers) en Vluchtelingenwerk Nederland. In Amsterdam hebben de organisaties samen met een aantal bewoners een programma opgesteld. “Niet alle bewoners doen mee aan de open dag, maar je kunt wel een aantal vluchtelingen tegenkomen en met ze praten,” aldus Gerrie van den Berg, woordvoerder van het COA. Fotograferen mag, maar de pers krijgt het uitdrukkelijke verzoek niet te veel in te zoomen op de mensen. “Foto’s verspreiden zich via internet. Wanneer je in Nederland een foto online kunt vinden, dan kan dat in het buitenland ook. De mensen zijn niet voor niets gevlucht.”

Open dag AZC Wenckebach Foto Naomi Heidinga

Belastingcenten

Voor het gebouw worden bezoekers ontvangen met muziek, optredens en lekkere hapjes. Eenmaal binnen vallen de lange, brede gangen op. Er is een looproute aangegeven, die je op eigen houtje kan afleggen. Daarnaast is er een rondleiding door de kinderopvang en onderwijsvertrekken. Voor deze rondleiding staat een rij mensen geduldig te wachten. “Ik wil eens kijken waar mijn belastingcenten naar toe gaan,” zegt een man net iets te hard. Hij vindt de opvang maar luxe, want ‘ik moet betalen voor de sportschool’. De man blijft mopperen, maar niemand in de rij reageert.

Prikkeldraad

De looproute voert langs een aantal slaapvertrekken in de toren. Bezoekers beginnen boven, bij de cellen. Elke cel is voorzien van een bed, wc en een klein kastje. Ook hangt er een tv. Op elke verdieping is een keukentje gemaakt. Hoewel geprobeerd is om het gebouw minder op een gevangenis te laten lijken, is die opzet niet helemaal geslaagd. De dikke deuren en de tralies voor de ramen schreeuwen gevangenis. Ook het nog aanwezige prikkeldraad bij de buitenruimte roept negatieve gedachten op.

Open dag AZC Wenckebach Foto Naomi Heidinga

Beklemmend gevoel

Twee vriendinnen bekijken samen de cellen. “Ik fiets hier heel vaak langs en wist eigenlijk niet dat het een AZC was,” aldus Wayra. “Op Facebook zag ik dat er een open dag was. Ik was benieuwd hoe zo’n AZC er van binnen uit ziet.” Voor vriendin Roos geldt hetzelfde. “Ik las dat je vandaag ook kunt praten met een aantal vluchtelingen. Dat lijkt me interessant.” Het gebouw ziet er nog wel uit als een gevangenis, vinden ze allebei. “De keukentjes zullen wel nieuw zijn, die zien er wel goed uit,”aldus Wayra. “Toch geeft het wel een beklemmend gevoel, als je zo’n kamer binnenstapt. Met die dikke deur doet het wel denken aan een cel,” vindt Roos. “Het is wel fijn dat je een kamer voor je alleen hebt, zo heb je tenminste wat privacy. Het is alleen jammer dat je niet even een raampje open kan zetten,” aldus Wayra.

Nieuwsgierigheid

Bij een raam staat een vader met zijn twee kinderen naar buiten te kijken. Beneden zijn een aantal speeltoestellen te zien. “Het is puur nieuwsgierigheid dat we er zijn,”aldus vader Bart. “We zijn er zo vaak langsgekomen, dat we ook binnen wilden kijken. Bovendien ben ik in het verleden beroepshalve ook vaak binnen geweest. Niet als boef,” vult hij snel aan. Zijn zoontjes Oscar en Emile kijken om zich heen. “Ze vinden het hier eigenlijk best luxe, met een tv en koelkast.”

Open dag AZC Wenckebach Foto Naomi Heidinga

Belofte

Beneden zijn grotere slaapkamers te zien. In een kamer staan meerdere bedden, wat kasten en er hangt een kleine tv. Na deze groepsvertrekken komen bezoekers terug in de lange brede gang waar de route begon. In de gang staan kraampjes van verschillende organisaties. Ook staan er picknickbanken, waar een aantal vluchtelingen aan zit. Een Syrische jongeman (26 ) wil best met de bezoekers praten. Het bevalt hem goed in Amsterdam, hij woonde voor zijn vlucht in Damascus. Hij wil in Nederland graag zijn master halen. Dat is ook een belofte die hij heeft gedaan aan zijn vader, die onlangs is overleden. Zijn vader had hartproblemen, daarom heeft hij geprobeerd hem naar Nederland te halen. “De medische zorg in Syrië is heel slecht,” vertelt hij. “Veel dokters zijn gevlucht.” Zijn moeder zou hij ook graag naar Nederland willen laten komen. “Maar dat gaat waarschijnlijk niet lukken, hebben ze me al verteld.”

Open dag AZC Wenckebach Foto Naomi Heidinga

Tijdelijke aard

Amsterdam is voorlopig de laatste stop, al is het AZC Wenckebach ook tijdelijk van aard. Op de plek van de Bajes moeten huizen komen. “Ik ben in Utrecht, Groningen, Rotterdam, Breda, Goor, Budel en Winterswijk geweest,” somt hij op. “Vooral in kleinere plaatsen merk je dat mensen niet echt op vluchtelingen zitten te wachten. Ook binnen het AZC is het soms lastig. Er is niets te doen en er zijn overal regels voor. Zo kun je hier wel naar de dokter, maar deze is er maar een uurtje. Ook al ben je al langer aan het wachten, na dat uurtje heb je gewoon pech. Sommige bewakers behandelen ons hier meer als gevangene dan als vluchteling. Maar ik heb in die vijf jaar vluchten al zoveel meegemaakt, het kan me niet deren. Ik ga mijn belofte aan mijn vader waarmaken.”
Geplaatst in Weekblad van Ouder-Amstel, 28 september 2016

Jetsurf

En zo ben je op een druiligere zaterdag bij een wereldbekerwedstrijd Jetsurf. Jetsurf? Ehh, tja. Bij mij ging ook niet direct een belletje rinkelen. De sport heeft een hoog boys-with-toys gehalte.  Het jetsurfen doe je namelijk met een gemotoriseerd surfboard. Dat is even wennen. Tuurlijk, hartstikke leuk, die snelle surfplanken die schieten over het water. Maar het neemt iets van de romantiek weg (in de trant van ‘Geef me wind en zeilen’).  Voor aanvang van de wedstrijd liggen de surfplanken namelijk  op het droge als opgevoerde brommers te roken en ronken. In het water zijn ze meer op hun plaats.

Enfin, de sport is nog vrij jong en nu vooral voor de elite. De planken beginnen bij zo’n 10 duizend euro; een echt snelle kost minstens 15 duizend euro. Maar er wordt gewerkt aan een budgetvriendelijker exemplaar. De planken gaan zestig kilometer per uur en wegen zo’n 15 kilo.

In augustus vond de eerste wereldbekerwedstrijd in Nederland op de Bosbaan plaats. Er is een internationale competitie, met wedstrijden verspreid over de hele wereld. Interesse gekregen? Kijk op http://motosurf.nl.

Snoephuizen en moderne speelplekken

Woensdag is ze geïnstalleerd als kinderburgemeester: de elfjarige Melle Vos. Als kinderburgemeester heeft ze zelfs haar eigen burgemeesters ketting. “Deze hangt op het gemeentehuis,” legt Melle uit. “De ketting mag het gemeentehuis niet verlaten.” Wat Melle dit jaar precies gaat doen en met welke plannen ze zich gaat bezighouden is nog niet bekend. In ieder geval gaat ze zich inzetten voor betere en modernere speelplekken. “En een vriendin heeft gevraagd of ik haar huis kan veranderen in een snoephuis.”

Melle las in de Kidsweek een verhaal over een kinderburgemeester in een dorpje. Daarmee was haar interesse gewekt. Toen de gemeente op zoek was naar een kinderburgemeester besloot Melle zich op te geven. “Ik vind het leuk om mee te denken,” vertelt Melle. Daarom heb ik een brief geschreven.”

Uit alle aanmeldingen koos de gemeente zeven kinderen. Die mochten op gesprek tijdens een heuse sollicitatiemiddag. Drie kinderen gingen door. Zij mochten campagne voeren om zoveel mogelijk stemmen te verzamelen. Melle werd uiteindelijk gekozen. “ik heb haar wel gewaarschuwd dat een kinderburgemeester veel in de belangstelling staat,” vertelt Melle’s moeder. “Je moet dingen presenteren, met mensen praten.” Melle: “Maar dat vind ik wel leuk.”

Leuk aan Amstelveen vindt Melle dat het er gezellig is en mooi. Ook heeft Amstelveen een stads gevoel, maar het is er ook rustig. “Ik zou nergens anders willen wonen,” aldus Melle. Wat beter zou kunnen is het gedrag van automobilisten. “Zij moeten wat beter letten op kinderen. Iets verderop is een kruispunt en daar gebeuren vaak bijna ongelukken. Daar moeten veel kinderen langs.”

Hoewel het precieze programma voor de kinderburgemeester nog niet vaststaat, richt Melle zich in ieder geval op veiligere en leukere speelplekken in Amstelveen. Die moeten vooral moderner worden met speeltoestellen die je echt kunt gebruiken. Kinderen van haar school gaan daarom in tweetallen speeltuinen in Amstelveen bekijken, om te zien wat ze ervan vinden en of het beter zou kunnen. Ideeën worden vervolgens verzameld en beoordeeld door iemand ‘die er meer verstand van heeft.’

Melle is aangesteld voor één jaar. In die periode gaat ze burgemeester Mirjam van ’t Veld ondersteunen bij activiteiten waar veel kinderen bij aanwezig zijn. Zoals 4 en 5 mei, de intocht van Sinterklaas en de avondvierdaagse. “En ze kan worden benaderd door instanties en partijen die met haar willen overleggen,” vult haar moeder aan.

Het burgemeesterschap betekent dat ze straks wellicht minder tijd heeft om af te spreken. Ze moet het ambt straks combineren met school en haar hobby’s: hockey en paardrijden. Kinderburgemeester zijn ziet ze duidelijk niet als hobby. “Dat is werk. Ik verwacht niet dat er straks bij elke vergadering taart is.” Tegen eventuele vergaderingen ziet ze niet op, al kunnen die best saai zijn, weet ze. “Dat is soms ook op school, wanneer we een bespreking hebben.”

Of ze later ook burgemeester wil worden, weet ze nog niet. Ze twijfelt tussen dierenarts, advocaat, kinderpsycholoog en burgemeester. Eerst maar eens een jaartje als kinderburgemeester.

Kinderen die goede ideeën hebben om Amstelveen nog leuker te maken, kunnen via de gemeente in contact met Melle komen.

Geplaatst in Amstelveen Dichtbij, 20 juli 2016

Ready- get set – gooooo!!

Het is vrijdagochtend een drukte van jewelste bij AV Startbaan. Er wordt gelachen en geschreeuwd en overal sjezen kinderen voorbij. Om kinderen kennis te laten maken met de atletieksport, worden van woensdag 6 juli tot en met vrijdag 8 juli de Athletics School Champs (ASC) gehouden. 1600 Amstelveense kinderen doen mee aan de scholierenatletiekdagen.

Voordat het programma vrijdag van start gaat, mogen de kinderen eerst zelf een kwartiertje ‘los’. Overal worden wedstrijdjes gedaan om te zien wie het hardste kan lopen. Onvermoeibaar wordt het ene na het andere sprintje getrokken. Hebben de kinderen straks nog wel puf voor alle atletiekonderdelen?

De estafette staat als eerste op het programma. Een vrijwilliger uit Amerika doet voor hoe het moet. “Om deze dagen mogelijk te maken zijn er niet alleen vrijwilligers van AV Startbaan,” vertelt Wil Koot, voorzitter van de atletiekvereniging. Hij is één van de initiatiefnemers van de atletiekdagen. “Ook helpen vrijwilligers uit andere landen mee, die hier zijn vanwege het EK Atletiek in Amsterdam.” Ouders helpen tevens mee om het geheel in goede banen te leiden.

De kinderen doen tijdens de estafette hun uiterste best. Het valt niet altijd mee het stokje goed over te geven. Hartstochtelijk worden de lopers aangemoedigd. Na de estafette gaan de kinderen in groepjes uiteen. Sprinten, verspringen en kogelstoten staan bijvoorbeeld op het programma. Overal worden de prestaties bijgehouden, van snelheid tot het aantal meters dat je springt.

Olympisch Stadion

Na het sporten is het even bijkomen in de bus. ’s Middags mogen de kinderen naar het Olympisch Stadion in Amsterdam, om daar echte atleten aan het werk te zien. “Zoiets maak je een keer in je leven mee,” aldus Koot. “Soms hebben we een beetje pech met het programma van het EK. Van de week was het poolstok hoogspringen vanwege de afstand een beetje lastig te zien. Maar voor de kinderen maakt dat helemaal niet uit, het is voor hen een hele belevenis. Ze komen over het algemeen niet vaak in het Olympisch Stadion.”

Naast AV Startbaan organiseren ook de Amsterdamse verenigingen AV Feniks, AV’23 en AV Atos eenzelfde atletieksportdag. In totaal doen zo’n 6000 kinderen uit groep 3 tot en met 8 mee. In Amstelveen nemen de scholen Karel Eykman School, Montessori school de Linde, OBS de Pionier, Willem-Alexanderschool, OBS Piet Hein, de Triangel, Het Palet-Zuid en Brede School Rembrandt deel aan de atletiekdagen.

De ASC is onderdeel van de officiële side-events in het kader van de EK Atletiek in Amsterdam. Van 6 tot en met 10 juli nemen 1473 atleten uit 51 landen deel aan de EK, waaronder Dafne Schippers en 54 andere Nederlandse atleten.

Game -set- match

Als fotograaf voor een huis-aan-huisblad kom ik overal – van oudste inwoner tot de zoveelste jaarmarkt, overal maak ik foto’s van. Nieuw was de uitnodiging voor een huwelijksfeest. De ceremonie werd voltrokken op de tennisbaan van de Vliegende Hollander door niemand minder dan Dirk Zeelenberg, acteur die o.a. bekend is van de serie Divorce. Ik laat me nog niet direct omscholen tot bruidsfotograaf, maar bijzonder was het zeker. Alle geluk voor het huwelijkspaar: Irene de Jong en Patrick van de Lelij.
bruiloft-1

Spierathlon

Op 4 juni 2016 vond voor de tweede maal de Spierathlon plaats bij de Ouderkerkerplas in Ouderkerk aan de Amstel. De Spierathlon is een 1/8 triathlon voor kinderen met een spierziekte. Een aantal bekende (ex-) topsporters zet zich in voor Spieren voor Spieren, organisator van het evenement. Zo ook Ronald de Boer, Pieter van den Hoogenband en Barbara de Loor.

Bij de Spierathlon wordt in teamverband gefietst, gezwommen en hardgelopen. Volwassenen met kinderen (met of zonder spierziekte) halen zo samen geld op voor kinderen met een spierziekte. Iedereen kan zich als team inschrijven of je nu wel of niet voor een bepaald kindje met een spierziekte meedoet.

Een team bestaat uit een kindje met of zonder een spierziekte die wordt begeleid door één, twee of drie volwassen begeleiders (16+) met wie hij of zij de 1/8 triathlon aflegt. Ieder team heeft een inspanningsverplichting om minimaal €750,- aan fondsen te werven voor Spieren voor Spieren. Het deelnamegeld bedraagt €100,- per team.

Eerder had ik een interview met Jenell Emanuelson, zij deed samen met haar ouders mee.

tekst en fotografie